De illusie van 'de maakbaarheid van het leven'. Waarom de theorie 'dat geluk/lijden een keuze is' veel te kortzichtig is. Het totale gebrek aan bewustzijn dat we als mens volledig beheerst worden door ons toevallige gevoelsleven (en wat in ons biologische DNA zit) wat ons bevoordeelt óf benadeelt. Het is een standaard cliché wat maar al te graag uitgedragen word: dat het leven afhangt van je eigen instelling, gedrag en keuzes. Dat het leven maakbaar is en dat keuze vrijhe

Onze gemoedstoestand is uiteindelijk veel bepalender dan externe factoren. Er is een huidige maatschappelijke trend ontstaan waarbij we 'hoe goed iemand het heeft getroffen' vrijwel enkel nog baseren op afkomst, seksuele voorkeur, gender, financiële status, en handicap. Als het gaat over 'bevoorrecht zijn' (privileges en gelijke kansen) gaat het eigenlijk vrijwel per definitie over externe omstandigheden. Terwijl onze innerlijke gevoelsmatige mentale gesteldheid eigenlijk n

Waarom hoop absoluut niet enkel iets positiefs is. De illusie (en het gevaar) van wensdenken. Hoop is iets wat alom als iets positiefs en moois word ervaren. En dat is het ergens ook. Je haalt er kracht (en simpelweg hoop) uit. Zonder hoop zie je geen reden meer om het nog vol te houden. En het kan ook voorkomen dat hoop gewoon realistisch blijkt te zijn. De crux is alleen: maar wat nou als het niet goed komt? Of het nog relatief lang duurt? Dan spat je gekoesterde hoop mogel

Waar laten we ons écht door leiden bij de cancel culture? Hoe bang mensen worden door ophef en hoe mensen ineens met gemak 180 graden draaien bij groepsdruk. Je kunt mensen alles laten zeggen (of terugnemen) mits de druk maar groot genoeg is. Er gaat tegenwoordig bijna geen dag voorbij dat er geen ophef is en niet iemand gecanceld word. En elke keer zie je weer hetzelfde fenomeen: beroemdheden bulken allemaal over elkaar heen van schande en weten niet hoe snel ze hun handen v

Hoe de (woke-)beweging die tegen de angst cultuur strijd, ironisch genoeg, zélf voor een problematische angst cultuur zorgt. De term 'angst cultuur' is iets wat in het huidige maatschappelijke debat veelvuldig aan bod komt. Als je ziet hoeveel jaren het duurt voordat mensen het aandurven om wangedrag van machtige mensen aan te kaarten (uit angst voor gevolgen) en dat we dit pas durven in groepsverband of wanneer de publieke opinie aan onze zijde staat, daaruit blijkt wel hoe

Waarom de maatschappelijke afkeer tegen 'het schoonheidsideaal' zó hypocriet is. Waarom het ergens juist volstrekt begrijpelijk is dat vrouwen knap willen zijn en de "schuld" (dat uiterlijke schoonheid zo belangrijk is) net zo goed door de maatschappij zelf word gecreëerd. Iemand hoeft maar onzeker te zijn over hoe die uitziet (of aan plastische chirurgie of fotoshop te doen, wat dan ook) en je krijgt vrijwel standaard een hele lading onbegrip over je heen. Er heerst, duideli

Mensen die verslaafden als egoïstische onbetrouwbare wezens beschouwen, generaliseren niet alleen maar zijn ook nog eens naïef en hypocriet. Hoe generalisaties nooit per definitie gelden. Het algehele beeld van verslaafden is niet al te bijster goed. Ergens kan ik (de afkeuring tot gebruik ansicht) zeker wel begrijpen omdat verslaving veel kapot kan maken, maar drugs afraden is iets anders dan denigrerend op 'junks' neerkijken en hen als louter onbetrouwbaar oud vuil zien. He

De verharde manier waarop de 'woke/cancel culture' gevoerd word, is niet alleen hypocriet maar brengt ook meer polarisatie teweeg dan...

Hoe verwachtingen hebben tijdens het daten vaak enkel tot desillusies en teleurstellingen leidt. Ik wil allereerst beginnen met een hele mooie geschreven blog waarin ik me enorm herkende: (Gepost op nieuwemensenlerenkennen.nl ) "Als oprichter van NMLK blijft het elke keer weer een mooi wonder om te zien hoe wildvreemde mensen in een groep ontdooien. Je ziet sommigen gezond gespannen binnenkomen. Zenuwachtige blikken en de kat uit de boom kijken. Maar na een korte introductie

Euthanasie en zelfdoding word door velen nog altijd als een egoïstische daad gezien. Althans, wel bij psychisch leed. Mensen zien echter niet in dat juist hún opvatting egoïstisch is. Of i.i.g minstens net zo egoïstisch. Een ander moet maar door lijden omdat jij het leven zélf toevallig als iets moois en waardevols beschouwd. En ach, dat iemand helemaal kapot gaat van pijn, dat maakt verder niet uit. Jouw opinie over het leven is belangrijker dan iemands lijden. Is dat dan ni

Waarom we enkel onszelf ermee hebben de mooiste foto's van onszelf op Tinder te zetten. Ik denk dat iedereen die ooit online gedate heeft, er wel bekend mee is: je kiest o.h.a de betere foto's van jezelf en anderen doen duidelijk hetzelfde, want bij het ene profiel ziet het er nog gepolijster en mooier uit als bij de ander. Ware het niet dat de realiteit er natuurlijk wel aan moet voldoen. Aan al deze zelfverheerlijking. Ergens is het ook wel begrijpelijk, zet maar eens de me

Mensen die meteen beginnen over `Blijkbaar zijn er geen andere problemen` wanneer mensen ook maar op enige wijze aandacht besteden aan luchtige onderwerpen. Het is iets wat vaak voorbij komt (wanneer luchtige dingen ter sprake komen of wanneer mensen hier aandacht aan besteden) dan zijn er altijd weer mensen die roepen ' Dat er blijkbaar geen andere problemen in Nederland zijn, als dit is waar mensen op focussen of zich druk om maken'. Een interessante vaststelling, want ik m

Religies zijn het woord van de mens, niet van God. Hoe religies juist alles behalve prediken waar God voor staat/vaak juist alles behalve liefde, verbinding en wijsheid prediken. Wanneer je gelooft in een hiernamaals, gaat men er vaak automatisch vanuit 'dat je gelovig bent' terwijl alle religies naar mijn inzien (of het nu het christendom of de islam of welke religie dan ook betreft) naar mijn inzien juist zó ver van de échte goddelijke waarheid zijn verwijderd. Ik heb juist

De totale misvatting 'dat enkel de mening van mensen die het zelf overkomt de waarheid is'. Dat men geen enkele kritische tegenspraak meer durft te geven (wanneer iets gevoelig ligt) doet de waarheid/nuance evengoed niet altijd goed. In het maatschappelijk debat (over gevoelige thema´s als privileges, stereotypering, discriminatie, etc) is een sentiment ontstaan waarbij je als wit persoon (of in ieder geval als witte hetero man) geen recht van spreken hebt om je in de discuss

De eeuwige mythe van het 'alles beslissende vriendjespolitiek' versus de daadwerkelijke feiten. Het Songfestival hoeft maar ter sprake te komen, en er zal meestal altijd wel eentje roepen 'Ach, die Oostbloklanden stemmen allemaal op elkaar joh. Kansloos door vriendjespolitiek!' . Al jaren is dit de algemene teneur  over het SF. Toen ik echter al jaren merkte dat veel landen ervan eerder laag eindigen, ben ik me gaan afvragen: klopt dit eigenlijk wel? Of is het eerder een van-

Voor de 'What about' ism culture valt feitelijk vaak wel degelijk wat te zeggen, maar we zijn allemaal zo selectief en inconsequent als de pest. Het is iets wat je eigenlijk standaard ziet gebeuren in het maatschappelijk debat: iemand spreekt ergens schande van, en dan zijn er altijd mensen die aankomen met "Maar ondertussen horen we jou niet over dit en dat!" ( of reacties als "Oh, en jij dan? Wanneer jij dit doen dan?" wanneer iemand iets verweten word) dit fenomeen word d

Hoe we als publiek (vaak) een net zo'n kwalijk aandeel hebben in gerechtelijke dwalingen. (En hoe de publieke opinie/de stellige meningen cultuur continu mensen ten onrechte schaadt.) De laatste jaren komen steeds meer gerechtelijke dwalingen aan het licht (de Puttense moordzaak, de Villamoord, Lucia de B, de Schiedammer parkmoord, etc etc) en elke keer weer is de maatschappelijke verontwaardiging enorm. Terecht natuurlijk, het is alleen wel zo dat we er als publiek (ten tijd

Hoe macho gedrag bij mannen vaak de oorzaak is van vrouwonvriendelijkheid en homofobie. De bestrijding hiervan is niet effectief genoeg zolang mannen het niet (onder mannen onderling) aanpakken. Het ene naar het andere schandaal (van vrouwonvriendelijkheid en ongewenste seksuele intimidatie) volgt elkaar op: machtige mannen die ongevraagd "dickpics" sturen, studentenkorpsen die "sletten" (of banga) lijsten maken, voetballers die een vrouwelijke medewerker stiekem fotograferen

De illusie van ons vermogen om 'de waarheid te doorzien'. Ware objectiviteit begint juist bij het inzicht hoe subjectief je eigen waarneming is. Het is iets wat vrijwel iedereen standaard van zichzelf roept: dat als iemand veel mensenkennis heeft en de waarheid goed doorziet 'dat zij het wel zijn' en dat ze binnen mum van tijd doorzien of iemand deugt en liegt of niet. Ze hoeven maar naar iemand te kijken en ze doorzien de waarheid zogenaamd al meteen. Mijn levenservaring is,

De illusie (en het opportunisme) van 'gelijke kansen' willen creëren. Ook wanneer we niet meer zouden discrimineren (op basis van ras, geaardheid, en gender) zou er nog steeds totáál geen sprake zijn van gelijke kansen. Het discriminatie (en diversiteit) debat overheerst. Er gaat geen dag voorbij dat thema's (als racisme, seksisme, de LGBTQ gemeenschap, etc) niet aan bod komen in medialand. Mensen laten tegenwoordig geen moment onbenut om te laten blijken 'dat ze voor gelijke

Het totale gebrek aan bewustzijn dat vrouwen tijdens de seks niet hetzelfde genotsgevoel ervaren als mannen. (Zeer uitgebreide blog!) Als samenleving doen we altijd alsof 'het algemeen bekend is dat mannen en vrouwen seks en de liefde anders beleven door een biologisch verschil in hormonen' maar de praktijk bulkt juist van de bewijzen waarbij mannen en vrouwen (elkaars intenties, en wat de ander voelt) totaal verkeerd inschatten. Blijkbaar zijn mensen zich hier in de praktijk

De waarde (en moeilijkheid) van jezelf goed formuleren. Hoe ongelooflijk belangrijk (en hoe moeilijk!) het is om het exact uit te leggen zoals je het bedoeld. Het klinkt misschien doodeenvoudig: iets uitleggen d.m.v woorden, maar ik denk dat we ons daarin flink vergissen. En dat we ons er onvoldoende bewust van zijn dat hoe we iets uitleggen, niet per se altijd strookt met wat we eigenlijk bedoelen te zeggen. Met als gevolg dat we verkeerd begrepen worden. Uiteindelijk formul

Hoe werkelijk niemand nog naar zichzelf kijkt in deze wereld. We zijn alleen maar bezig met anderen een spiegel voorhouden, terwijl ware...

Het massale geroeptoeter over 'wat er mis is in de samenleving' brengt nauwelijks iets goeds teweeg, behalve nóg meer polarisatie,...