De illusie van 'de maakbaarheid van het leven'. Waarom de theorie 'dat geluk/lijden een keuze is' veel te kortzichtig is. Het totale gebrek aan bewustzijn dat we als mens volledig beheerst worden door ons toevallige gevoelsleven (en wat in ons biologische DNA zit) wat ons bevoordeelt óf benadeelt. Het is een standaard cliché wat maar al te graag uitgedragen word: dat het leven afhangt van je eigen instelling, gedrag en keuzes. Dat het leven maakbaar is en dat keuze vrijhe

Hoe de (woke-)beweging die tegen de angst cultuur strijd, ironisch genoeg, zélf voor een problematische angst cultuur zorgt. De term 'angst cultuur' is iets wat in het huidige maatschappelijke debat veelvuldig aan bod komt. Als je ziet hoeveel jaren het duurt voordat mensen het aandurven om wangedrag van machtige mensen aan te kaarten (uit angst voor gevolgen) en dat we dit pas durven in groepsverband of wanneer de publieke opinie aan onze zijde staat, daaruit blijkt wel hoe

Hoe onze gevoelsmatige gemoedstoestand uiteindelijk veel bepalender is dan externe factoren. Er is een huidige maatschappelijke trend ontstaan waarbij we 'hoe goed iemand het heeft getroffen' vrijwel enkel nog baseren op afkomst, seksuele voorkeur, gender, financiële status, en handicap. Als het gaat over 'bevoorrecht zijn' (privileges en gelijke kansen) gaat het eigenlijk vrijwel per definitie over externe omstandigheden. Terwijl onze innerlijke gevoelsmatige mentale gesteld

Waarom de maatschappelijke afkeer tegen 'het schoonheidsideaal' zó hypocriet is. Waarom het ergens juist volstrekt begrijpelijk is dat vrouwen knap willen zijn en de "schuld" (dat uiterlijke schoonheid zo belangrijk is) net zo goed door de maatschappij zelf word gecreëerd. Iemand hoeft maar onzeker te zijn over hoe die uitziet (of aan plastische chirurgie of fotoshop te doen, wat dan ook) en je krijgt vrijwel standaard een hele lading onbegrip over je heen. Er heerst, duideli

Waarom hoop absoluut niet enkel iets positiefs is. De illusie (en het gevaar) van wensdenken. Hoop is iets wat alom als iets positiefs en moois word ervaren. En dat is het ergens ook. Je haalt er kracht (en simpelweg hoop) uit. Zonder hoop zie je geen reden meer om het nog vol te houden. En het kan ook voorkomen dat hoop gewoon realistisch blijkt te zijn. De crux is alleen: maar wat nou als het niet goed komt? Of het nog relatief lang duurt? Dan spat je gekoesterde hoop mogel

Waar laten we ons écht door leiden bij de cancel culture? Onder de oppervlakte speelt veel meer mee dan enkel de moralistische inhoud alleen. Conformisme, meeloopgedrag, groepsdruk (en angst voor de eigen positie) speelt, onbewust, een alles bepalende rol in hedendaagse gevoelige thema's. Er gaat tegenwoordig bijna geen dag voorbij dat er geen ophef is en niet iemand gecanceld word. En elke keer zie je weer hetzelfde fenomeen: beroemdheden bulken allemaal over elkaar heen va

Waar laten we ons écht door leiden bij de cancel culture? Hoe bang mensen worden door ophef en hoe mensen ineens met gemak 180 graden draaien bij groepsdruk. Je kunt mensen alles laten zeggen (of terugnemen) mits de druk maar groot genoeg is. Er gaat tegenwoordig bijna geen dag voorbij dat er geen ophef is en niet iemand gecanceld word. En elke keer zie je weer hetzelfde fenomeen: beroemdheden bulken allemaal over elkaar heen van schande en weten niet hoe snel ze hun handen v

De verharde manier waarop de 'woke/cancel culture' gevoerd word, is niet alleen hypocriet maar brengt ook meer polarisatie teweeg dan verbinding, hoe terecht de inhoud in beginsel ook is. Thema's als racisme, seksuele intimidatie, de LGBTQ gemeenschap (etc) leven meer dan ooit. Er is duidelijk een maatschappelijke transformatie gaande waarbij we ons bewuster worden van bepaalde thema's waar jarenlang té makkelijk over werd gedacht. En hoewel de harde (totaal gepolariseerde en

De huidige maatschappelijke trend dat (bij privileges en gelijke kansen) enkel nog word gefocust op slechts een paar vormen van ongelijkheid. Hoe mensen een alleenrecht willen hebben op ongelijkheid. Nog nooit werd zó erg voor 'gelijke kansen' als nu gestreden. Er gaat geen dag voorbij dat thema's (als racisme, me too, de LGBTQ gemeenschap, etc) niet aan bod komen in medialand. En hoewel de harde (totaal gepolariseerde en moreel superieure) toon waarop dit gebeurd me niet bev

Hoe tragisch het is wanneer mensen voor eigen rechter spelen (onterecht verdacht worden door toedoen van wat een ander deed en iedereen die er klakkeloos achteraan loopt!) Wat nou als er al jarenlang dermate vreemde dingen gebeuren in je leven waaruit blijkt/waardoor je tot geen andere conclusie kan komen dan dat je onterecht verdacht word en mensen voor eigen rechter aan het spelen zijn dan wel rechercheurs gigantisch aan het falen zijn (in een zaak dat verband lijkt te staa

Hoe verwachtingen hebben tijdens het daten vaak enkel tot desillusies en teleurstellingen leidt. Ik wil allereerst beginnen met een hele mooie geschreven blog waarin ik me enorm herkende: (Gepost op nieuwemensenlerenkennen.nl ) "Als oprichter van NMLK blijft het elke keer weer een mooi wonder om te zien hoe wildvreemde mensen in een groep ontdooien. Je ziet sommigen gezond gespannen binnenkomen. Zenuwachtige blikken en de kat uit de boom kijken. Maar na een korte introductie

Wil iemand aan me uitleggen waarom niemand nog punten typt noch (daadwerkelijk serieuze) uitleg geeft waarom? Altijd typt iedereen levenslang punten achter een zin, en plots nooit. Terwijl jij blijkbaar de enige bent die niet uitgelegd word waarom en/of eraan mee te doen. Toont alleen maar weer dat er iets aan de hand moet zijn/er blijkbaar ooit iets zonder punt geschreven is en ik er onterecht van verdacht word. Stik maar lekker allemaal joh, met jullie onterechte verdenking

Euthanasie en zelfdoding word door sommigen als een egoïstische daad gezien. Althans, niet bij fysieke kwalen maar wel nog bij psychisch leed. Mensen zien echter niet in dat juist hún opvatting egoïstisch is. Een ander moet maar door lijden omdat jij het leven zélf toevallig als iets moois en waardevols beschouwd. En ach, dat iemand helemaal kapot gaat van pijn, dat maakt verder niet uit. Jouw opinie over het leven is belangrijker dan iemands lijden. Is dat dan niet egoïstisc

Wil iedereen stoppen met hun walgelijke jarenlange spionage? Ga jullie zelf aangeven joh i.p.v een onschuldig persoon jarenlang onterecht spioneren en treiteren!

Waarom we enkel onszelf ermee hebben de mooiste foto's van onszelf op Tinder te zetten. Ik denk dat iedereen die ooit online gedate heeft, er wel bekend mee is: mannen (dan wel vrouwen) die niet leken op hun foto. Het uitstralen van het meest positieve beeld van jezelf (mooie foto's van jezelf, prachtige vakantie foto's, een positief stukje introductie-tekst op het profiel) is toch wel de algemene norm op datingsites. Het ene profiel ziet het er nog gepolijster en mooier uit

Vastzitten in je eigen lichaam en psyche: een absolute hel! Vaak word bij vastzitten in je eigen lichaam vaak gedacht aan transgenders, maar er bestaat ook nog zoiets als vastzitten in je eigen lichaam door fysieke onrust / je psyche wat er niet "uit kan" als het ware. Het voelt alsof je in een lichaam zit waar je uit wil, maar er gedwongen inzit. Bij je geboorte kom je ongewild in een lichaam terecht en daar moet je het de rest van je leven mee doen, zonder dat je je eigen l

Het massale geroeptoeter over 'wat er mis is in de samenleving' brengt nauwelijks iets goeds teweeg, behalve nóg meer polarisatie, afstand en verdeeldheid tussen mensen. Of het nu is op sociale media, op tv of in het medialandschap, er is geen ontkomen aan de (overvloed aan) woedende meningen overal. Elke dag begint de vicieuze cirkel (van diepgewortelde polarisatie, woede en vingerwijzen naar elkaar...) weer opnieuw. Maatschappelijke debatten (en discussies) worden eigenlijk

Veel mannen zijn hartstikke hypocriet als het aankomt op (het walgen van) seksueel contact met tienermeiden. Telkens als er een schandaal in het nieuws is (over bijvoorbeeld beroemdheden die seksueel contact hadden met meiden onder de 18) dan bulken mensen/mannen over elkaar heen van walging en regent het al snel termen over pedoseksualiteit. Maar hoe gevoelig dit thema ook ligt: ik kan gewoon echt niet anders dan vaststellen dat er (zeer grote) hypocrisie bij veel mannen hie

Mensen die meteen beginnen over `Blijkbaar zijn er geen andere problemen` wanneer mensen ook maar op enige wijze aandacht besteden aan luchtige onderwerpen. Het is iets wat vaak voorbij komt (wanneer luchtige dingen ter sprake komen of wanneer mensen hier aandacht aan besteden) dan zijn er altijd weer mensen die roepen 'Dat er blijkbaar geen andere problemen in Nederland zijn, als dit is waar mensen op focussen of zich druk om maken'. Het valt in dezelfde soort opvattingen al

Religies zijn het woord van de mens, niet van God. Hoe religies juist alles behalve prediken waar God voor staat/vaak juist alles behalve liefde, verbinding en wijsheid prediken. Ik heb juist helemaal niks met religies, ondanks dat ik wél in het hiernamaals geloof. Religies pretenderen 'de waarheid der liefde' te zijn, terwijl religies vaak juist volledig bestaan uit intolerante opvattingen waarbij de medemens veroordeelt en gediscrimineerd word (waaronder dat mannen en vrouw

De totale misvatting 'dat enkel de mening van mensen die het zelf overkomt de waarheid is'. Dat men geen enkele kritische tegenspraak meer durft te geven (wanneer iets gevoelig ligt) doet de waarheid/nuance evengoed niet altijd goed. In het maatschappelijk debat (over gevoelige thema´s als privileges, stereotypering, discriminatie, etc) is een sentiment ontstaan waarbij je als wit persoon (of in ieder geval als witte hetero man) geen recht van spreken hebt om je in de discuss

De eeuwige mythe van het 'alles beslissende vriendjespolitiek' versus de daadwerkelijke feiten. Het Songfestival hoeft maar ter sprake te komen, en er zal meestal altijd wel eentje roepen 'Ach, die Oostbloklanden stemmen allemaal op elkaar joh. Kansloos door vriendjespolitiek!'. Al jaren is dit de algemene teneur over het SF. Toen ik ervanechter al jaren merkte dat veel landen eerder laag eindigen, ben ik me gaan afvragen: klopt dit eigenlijk wel? Of is het eerder een van-ho

Voor de 'What about' ism culture valt feitelijk vaak wel degelijk wat te zeggen, maar we zijn allemaal zo selectief en inconsequent als de pest. Het is iets wat je eigenlijk standaard ziet gebeuren in het maatschappelijk debat: iemand spreekt ergens schande van, en dan zijn er altijd mensen die aankomen met "Maar ondertussen horen we jou niet over dit en dat!" (of reacties als "Oh, en jij dan? Wanneer jij dit doen dan?" wanneer iemand iets verweten word) simpelweg ergernis aa

Hoe we als publiek (vaak) een net zo'n kwalijk aandeel hebben in gerechtelijke dwalingen. (En hoe de publieke opinie/de stellige meningen cultuur continu mensen ten onrechte schaadt.) De laatste jaren komen steeds meer gerechtelijke dwalingen aan het licht (de Puttense moordzaak, de Villamoord, Lucia de B, de Schiedammer parkmoord, etc etc) en elke keer weer is de maatschappelijke verontwaardiging enorm. Terecht natuurlijk, het is alleen wel zo dat we er als publiek (ten tijd

Hoe macho gedrag bij mannen vaak de oorzaak is van vrouwonvriendelijkheid en homofobie. Van machtige mannen die ongevraagd "dickpics" sturen, studentenkorpsen die "sletten" (of banga) lijsten maken, rouwen die bestempeld worden als slet/hoer, nare opmerkingen, etc. In het maatschappelijk debat (over seksuele intimidatie) heerst een beetje het moraal 'dat vrouwen aan het woord moeten zijn, omdat het over hen gaat' (en wanneer er teveel mannen zijn die erover praten, dan wekt d

Het word nota bene vaak zelf gezegd door vrouwen, het standaard cliché 'Mannen willen alleen maar seks'. Allemaal roepen ze stoer 'Dat ze heus wel weten hoe mannen in elkaar zitten' en 'Hoe algemeen bekend dit is'.De ironie is echter dat het tegelijkertijd bulkt van de (zowel me too als gewone) ervaringen dat vrouwen totaal verrast waren toen een man ineens onverwacht seksuele avances of opmerkingen maakte. (Zelfs wanneer hij 'hen wilde meenemen naar zijn huis of een hotel' e

Een veelvoorkomend verschijnsel: het niet durven uitspreken wat we écht voelen Het is een veelvoorkomend menselijk verschijnsel: het niet durven uitspreken wat we écht voelen. Hoe vaak zie je het niet gebeuren dat mensen vaak pas achteraf aangeven 'hoe moeilijk ze het hebben gehad' terwijl ze op het moment zelf juist de indruk gaven gelukkig te zijn. Of dat ze (in bijzijn van andere mensen) hun ware mening uiten over iemand, terwijl ze voor diegene z'n neus vriendelijk waren.

De inventieve voordelen (maar ook illusies) van looksmaxxing. Dat je jezelf knapper kunt maken, wanneer je lelijk bent, is amper mogelijk. Het is één van de grootste privileges die bestaan: knap uitzien. Je carrière kansen zijn dan groter, je zult succces hebben in je liefdesleven, kunnen krijgen wie je maar wil, je bent gewild, en zult algemeen genomen beter behandeld worden dan wanneer je lelijk of normaal uitziet. Zie voorbeeld Youtube video, een man die vroeger in zijn ti

Dat we vooral denken 'dat we het zelf beter krijgen' wanneer we denken aan een betere wereld, is veelzeggend. We zien niet in dat wanneer we daadwerkelijk een betere wereld willen, we juist voodingenral ertoe bereid moeten zijn om zélf te laten/op te offeren. Wat opvalt wanneer mensen het hebben over een betere wereld, is dat het eigenlijk altijd gaat over een wereld waarin zij het zelf beter krijgen. Dat het voor hén eerlijker en aangenamer word. Als mensen bijvoorbeeld denk

De illusie van ons vermogen om 'de waarheid te doorzien'. Ware objectiviteit begint juist bij het inzicht hoe subjectief je eigen waarneming is. Het is iets wat vrijwel iedereen standaard van zichzelf roept: dat als iemand veel mensenkennis heeft en de waarheid goed doorziet 'dat zij het wel zijn' en dat ze binnen mum van tijd doorzien of iemand deugt en liegt of niet. Ze hoeven maar naar iemand te kijken en ze doorzien de waarheid zogenaamd al meteen. Mijn levenservaring is,

De illusie (en het opportunisme) van 'gelijke kansen' willen creëren. Ook wanneer we niet meer zouden discrimineren (op basis van ras, geaardheid, en gender) zou er nog steeds totáál geen sprake zijn van gelijke kansen. Het discriminatie (en diversiteit) debat overheerst. Er gaat geen dag voorbij dat thema's (als racisme, seksisme, de LGBTQ gemeenschap, etc) niet aan bod komen in medialand. Mensen laten tegenwoordig geen moment onbenut om te laten blijken 'dat ze voor gelijke

Het totale gebrek aan bewustzijn dat vrouwen tijdens de seks niet hetzelfde genotsgevoel ervaren als mannen. (Zeer uitgebreide blog!) Als samenleving doen we altijd alsof 'het algemeen bekend is dat mannen en vrouwen seks en de liefde anders beleven door een biologisch verschil in hormonen' maar de praktijk bulkt juist van de bewijzen waarbij mannen en vrouwen (elkaars intenties, en wat de ander voelt) totaal verkeerd inschatten. Blijkbaar zijn mensen zich hier in de praktijk

De waarde (en moeilijkheid) van jezelf goed formuleren. Hoe ongelooflijk belangrijk (en hoe moeilijk!) het is om het exact uit te leggen zoals je het bedoeld. Het klinkt misschien doodeenvoudig: iets uitleggen d.m.v woorden, maar ik denk dat we ons daarin flink vergissen. En dat we ons er onvoldoende bewust van zijn dat hoe we iets uitleggen, niet per se altijd strookt met wat we eigenlijk bedoelen te zeggen. Uiteindelijk formuleren we onszelf op basis van woorden (en emoties

Hedendaagse gevoelige thema's leggen bloot dat andermans leed ons niet kan bekoren, totdat het soort van 'populair' word om je hiervoor in te zetten. Helemaal niet enkel de principiële inhoud, maar opportunisme (en groepsdruk/de publieke opinie) bepaald onze maatschappelijke moraal vaak. Thema's als racisme, seksuele intimidatie, diversiteit, de LGBTQ gemeenschap (etc) leven meer dan ooit. Er gaat geen dag voorbij dat deze thema's niet aan bod komen in medialand. Er is duidel