Dat we vooral denken 'dat we het zelf beter krijgen' wanneer we denken aan een betere wereld, is veelzeggend. We zien niet in dat wanneer we daadwerkelijk een betere wereld willen, we juist voodingenral ertoe bereid moeten zijn om zélf te laten/op te offeren.

Wat opvalt wanneer mensen het hebben over een betere wereld, is dat het eigenlijk altijd gaat over een wereld waarin zij het zelf beter krijgen. Dat het voor hén eerlijker en aangenamer word.

Als mensen bijvoorbeeld denken aan een wereld met meer gelijke verdeling, dan denken ze er eigenlijk uitsluitend aan dat ze er dan zelf financieel op vooruitgaan. Dat rijke mensen meer aan hen zullen afstaan. Ze denken er niet aan dat ze misschien óók zélf zouden moeten gaan inleveren om overal ter wereld gelijke verdeling te creëren/zodat óók de armoede verholpen word in derdewereldlanden.

En als mensen aan een wereld met meer verdraagzaamheid en tolerantie denken, dan denken ze (onbewust) eigenlijk vooral aan meer verdraagzaamheid en begrip voor henzelf. Voor hun opvattingen en levenswijze. We denken er dan niet aan om zelf meer verdraagzaamheid op te brengen voor (dingen of mensen) waar we zelf weinig begrip, tolerantie en empathie voor voelen.

Dat komt allemaal niet eens in mensen op, als ze denken aan een betere wereld!

Dat is oprecht het probleem: dat mensen, bij een betere wereld, onbewust alleen selectief denken aan de ander die voor hén verandert. Zonder dat ze dat omgekeerd bereidt zijn te doen.

Nog nooit werd ongelijkheid zó erg bestreden als nu. Terwijl als je nagaat waar we als mens zoal naar verlangen (welke verlangens en wensen we hebben...) dan word het eigenlijk pijnlijk ironisch.

Mensen vechten tegen ongelijke verdeling, maar ze willen wel zélf rijk zijn. We vechten tegen discriminatie, maar we willen wél zelf gewild en succesvol zijn/een voorkeursbehandeling genieten. Terwijl dit per definitie inhoudt dat anderen daardoor minder gewild/kansrijk zijn. Mensen walgen van machthebbers die alles beslissen, terwijl mensen het wel zélf voor het zeggen zouden willen hebben. En zo kan ik doorgaan.

Alles waar mensen naar verlangen (rijkdom, winnen, gewild zijn) bestaat juist volledig uit ongelijkheid!

Er kunnen alleen winnaars bestaan, wanneer er verliezers zijn. (Veel meer verliezers welteverstaan.)

Onze eigen verlangens zijn dus eigenlijk in strijd met hetgeen waar tegen we strijden.

Dat maakt onze strijd voor gelijke kansen ook ironisch: we vechten voor gelijkheid, maar ondertussen verlangen we naar dingen die enkel mogelijk zijn wanneer mensen het juist wél ongelijk getroffen hebben.

Dat is ook de ironie: als er daadwerkelijk gelijkheid zou komen, mensen zien niet in dat ze dan nog steeds in massale onvrede zouden verkeren. Bij gelijke verdeling bijv zou ook jouw droom tot rijkdom (of welke wens dan ook) niet meer vervult kunnen worden. En dat willen mensen juist!

Waar niks mis mee zou je kunnen stellen, wie bepaald immers "hoe de wereld behoort te zijn"? Maar gezien de meeste mensen strijden voor gelijke behandeling en morele menselijke waarden, is dit dan (dat we in wezen zouden moeten lijden/opgeven/continu aan onszelf moeten werken in het belang van ultieme gelijkheid, vrede, tolerantie en wederzijds begrip op aarde) waarop het neerkomt.

Hoewel mensen dus strijden voor een 'eerlijke wereld' is het eigenlijk zo dat mensen eigenlijk gewoon hunkeren naar een voordelige wereld voor henzelf. Een algeheel betere wereld echter (waarin iederéén het goed heeft) daar is het mensen helemaal niet om te doen. Niet daadwerkelijk.

En dat is de hele ironie juist: dat we maar niet inzien, dat om ware wereldverbetering te kunnen verwezenlijken, we juist vooral zelf moeite moeten doen. Om niet altijd opportunistisch te handelen uit dat wat instinctief het meest makkelijk of voordelig is, maar wat het wijste is. Of het beste voor de wereld.

Om ook zélf je hunkering naar rijkdom op te offeren, als je niet wil dat arm en rijk bestaat. Om óók zélf meer empathie en verdraagzaamheid op te brengen voor dingen waaraan je je ergert. Om mensen gelijk te behandelen, ook al heb je daar geen zin in omdat je de één interessanter vind. Etc etc.

Een betere wereld voelt voor mensen als 'een makkelijker leven hebben' (met comfort en gemak) terwijl de waarheid juist omgekeerd is. Voor ware wereldverandering zullen we juist vooral moeite moeten doen. Juist dingen doen waar we géén zin in hebben en niet altijd baat bij hebben.

We willen tolerantie en menselijke vrede, maar willen wél zelf gewoon kunnen uiten wat ons stoort aan anderen. We willen gelijke financiële verdeling voor ieder, maar willen wél zelf rijk zijn. We willen gelijkheid, maar zelf hebben we gewoon geen zin om iedereen gelijk te behandelen wanneer we de één gewoon interessanter vinden dan de ander. We willen tolerantie en empathie, behalve als we ons zelf ergeren.

Daar heeft het oprecht mee te maken: waarom we zélf niet naar een betere wereld leven, die we wél van anderen verwachten. Zelf kunnen we het niet laten om 'uit ons gemakkelijke gevoel' te handelen.

Terwijl zolang iedereen dat doet, een betere wereld er nooit komt.

De werkelijkheid is juist dat we bereidt moeten zijn om er éérst zelf als het ware op achteruit te gaan, om er op lange termijn op vooruit te gaan. Dat gebeurd juist pas als we bepaalde dingen juist laten.

In essentie moeten we dus eigenlijk leren om tegen ons gevoel in te handelen, voor een betere wereld.

Maar daar zit het probleem dan ook in: daar hebben mensen geen zin in. Wanneer we in het belang van een betere wereld handelen zullen we een minder plezierig leven hebben. Omdat we dingen moeten laten/opofferen die voordelig zijn voor onszelf. En daar heeft niemand zin in.

Mensen bevechten in essentie dus eigenlijk steeds een wereld van 'mensen die alles hebben' versus 'mensen die niks hebben' maar ondertussen hunkeren mensen er wél zelf naar om al deze dingen te hebben.

Terwijl dat het hele ding juist is: die zogenaamde "morele vruchten" waar alle moralisten voor vechten zijn niet mogelijk (die moreel menselijke vruchten van een betere wereld zijn: meer wereldvrede, verdraagzaamheid, nuance, mensenliefde, en niet eigenbelang) als niemand de nadelen/opoffering of 'wat ervoor nodig is' ervan wil dragen.