Waarom de maatschappelijke afkeer tegen 'het schoonheidsideaal' zó hypocriet is. Waarom het ergens juist volstrekt begrijpelijk is dat vrouwen knap willen zijn en de "schuld" (dat uiterlijke schoonheid zo belangrijk is) net zo goed door de maatschappij zelf word gecreëerd.

Iemand hoeft maar onzeker te zijn over hoe die uitziet (of aan plastische chirurgie of fotoshop te doen, wat dan ook) en je krijgt vrijwel standaard een hele lading onbegrip over je heen. Er heerst, duidelijk, nog veel onbegrip over (vrouwen hun vatbaarheid voor) het schoonheidsideaal.

De ironie kan werkelijk waar niet groter zijn. Mensen becommentariëren (en discrimineren/classificeren!) anderen er immers zelf continu op. Wanneer je continu let op (en begint over) hoe anderen uitzien, blijkbaar hecht je dan ook nogal zelf waarde aan de uiterlijke vorm. Blijkbaar heb je dan óók zelf nogal verwachtingen/voorkeuren voor knappe mensen. Maar wanneer mensen dan zélf waarde gaan hechten aan hoe ze uitzien (mede als gevolg van deze ongelijke maatschappelijke behandeling, ironisch genoeg) is het ineens onbegrijpelijk? Dat is toch krom?

We schreeuwen dus in koor 'je bent goed zoals je bent' in onze woorden, onze acties echter zenden een heel ander signaal uit.

Zelf mogen mensen dus ongelimiteerd letten op andermans uiterlijk, maar oh wee als mensen waarde hechten aan hun eigen uiterlijk. Dan is het ineens onbegrijpelijk en moeten ze zich 'dit gewoon niet aantrekken'. Terwijl ze schoonheidsdiscriminatie normaal juist rechtvaardigen!

En kom niet aan met "Dat het anders is". Want óf je nu bij anderen of jezelf erop let, dat is niet relevant, in essentie doe je hetzelfde en dat is dat je waarde hecht aan de uiterlijke vorm.

Al die hypocriete leuzen 'Accepteer jezelf gewoon'. Man, het lukt jullie zelf niet eens om anderen te accepteren om wie ze zijn/hoe ze uitzien, wanneer ze toevallig lelijk zijn! Anders zouden mensen niet erdoor geleidt worden pf zelfs afknappen. Dus blijkbaar maken mensen zich er, ironisch genoeg, juist nogal zelf druk om. Het lukt ze zelf niet eens! Hoe ironisch is dat!

Sterker nog: feit is juist dat mensen als gevolg daarvan waarde gaan hechten aan hoe ze uitzien!

Omdat ze simpelweg merken dat je anders slechtere kansen hebt.

Exact daarom is het ergens juist volstrekt begrijpelijk waarom vrouwen (én mannen, want zij worden in dit debat vaak vergeten, maar óók zij worden erop beoordeelt!) knap willen zijn.

Er kleven gigantische privileges en voordelen aan knap zijn. Je zult een aangenamer leven leiden als je knap bent. Meer kans maken. Beter behandeld worden. Gewilder zijn. Liefde vinden. Keer op keer krijgen lelijke mensen alleszeggende signalen dat hun lelijke zelf niet goed genoeg is om kans te maken. (In de liefde, in hun carrière, en zelfs in vriendschappen, etc.)

Gek hé dus, dat iedereen per se knap wil zijn als gevolg daarvan!?

Immers de eerste reden waarom mensen alles in werking stellen om knapper te worden is toch echt omdat je kansen dan aanzienlijk beter zijn. Het is enorm bepalend in hoe relevant we iemand vinden.

Man, neem het mensen eens kwalijk dat iedereen zo nodig knap wil zijn! Neem het ze eens kwalijk!

Ik vind het niet meer dan volkomen logisch.

Dat we waarde eraan hechten is totaal logisch, het is enkel het niet begrijpen ervan wat het hypocriet maakt.

We beseffen niet dat we als publiek net zo goed mee creëren/faciliteren aan het schoonheidsideaal, door mensen hier op te beoordelen. Ook daardoor gaan mensen er waarde aan hechten.

We doen er allemaal onbewust aan mee.

Mensen zeggen altijd 'Waarom je druk maken om iets insignificants als schoonheid?' terwijl als je erover nadenkt, gaat het (in essentie) eigenlijk juist om ongelijke kansen en discriminatie.

Zo onbenullig is het eigenlijk helemaal niet.

Kijk, waarde eraan hechten doen we omdat we mooi willen zijn, maar toch is het meer dan dat. Want waar maken ze zich druk om? Als je erover nadenkt eigenlijk juist om nogal iets supers fundamenteels, ironisch genoeg! In essentie gaat het namelijk eigenlijk om je kansen in het leven.

Een veelzeggend voorbeeld is hoe mensen op sociale media blijkbaar vielen over 'hoe lelijk' o.a Fabiola zonder make-up uitzag in EMIDJ (in tegenstelling tot haar mooie gefotoshopte foto's online) terwijl de ironie is dat mensen, door hun (afknappende) reactie (wanneer ze zien hoe lelijk iemand blijkt) juist bewijzen wáárom vrouwen dit (fotoshop, plastische chirurgie, make-up, etc) überhaupt doen.

Kijk immers maar eens welke reactie je krijgt wanneer je je lelijke zélf wel toont. Dan knappen mensen af. Dan is afwijzing je lot. Dan maak je geen kans meer. Geen vent wil je, carrière mogelijkheden slinken, uitsluiting treft je in groepen, etc. Je waarde daalt gewoon.

Natuurlijk willen mensen dus knap zijn!

Vrouwen gaan juist aan de plastische chirurgie mede op basis hiervan. Dat komt juist door een bepaalde ongelijkheid wat lelijkheid met zich meebrengt.

Gek en onlogisch hé? Dat vrouwen dan naar mogelijkheden gaan zoeken om knapper te worden!?

Dit bepaald immers hoe mensen je behandelen/hoe gewild je bent. En tja, niet iedereen heeft nou eenmaal het privilege om als knap geboren te worden.

Hoe vaak ben ik niet afgewezen door mannen onder hypocriete argumenten (waar het zogenaamd allemaal niet aan ligt) en ik geloof best dat andere factoren soms van invloed kunnen zijn, echter, stel nou dat het de knapste vrouw op aarde was geweest (en voor de rest alles precies hetzelfde was geweest, dezelfde situatie, worstelingen en jezelfde zogenaamde drukke schema) wedden dat diezelfde argumenten dan als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen en ze opeens hijgend aan je voeten liggen?

Hou toch op met je hypocrisie! Zeg dan gewoon: het gevoel ontbreekt gewoon, niks meer, niks minder (oftewel met andere woorden: ik vind je niet aantrekkelijk genoeg voor een relatie)

Want dat is (vaak) de enige echte reden.

Maar goh, wat gek dan hé, dat vrouwen alles in werking stellen om mooi uit te zien?

Je zult wel moeten in een samenleving waarin knappe mensen het meest kansrijke leven hebben.

En ik hoor het schijnheilige argument al "Wanneer vrouwen zichzelf verbouwen of optutten is het niet zo gek dat mensen erop letten, dat is waar de kritiek inzit, als vrouwen (als Fabiola) hun lelijkheid meteen hadden laten zien, dat het dan geen probleem was (en dan zelfs geprezen zou worden) het gaat om een fake versie van jezelf tonen, dat irritatie op roept" maar dat is gewoon echt pertinente onzin en zó onwaar.

Toen ik nog (van nature!) rood haar had, werd ik vuurtoren genoemd, net als opmerkingen over mijn uitstaande oren. Of broer die je heks noemde met losse haren, wat ik nog begrijp ook want zo zie ik dan ook uit. Maar vervolgens zoek je naar mogelijkheden om dit te fixen, en dan gaat iedereen opeens pretenderen 'hoe onnodig en belachelijk' deze drang naar schoonheid/verbetering is. Je bent zogenaamd 'goed zoals je bent'. Maar mensen hun acties bewijzen toch echt iets heel anders.

Enerzijds knappen mensen dus wel zelf af op lelijke uiterlijke kenmerken, anderzijds word 'aanpassing ervan' maatschappelijk niet begrepen. Hoe krom wil je het hebben?

Dus hou maar op, want óók wanneer mensen wél 'al naturel' zijn (zonder plastische chirurgie etc) is en blijft uiterlijk van belang.

Enerzijds willen we dus prediken 'dat we goed zijn zoals we zijn als mens' maar stiekem vinden we het toch wel erg belangrijk allemaal in hoe we tegen iemand aankijken.

Nu moet ik zeggen dat over het algemeen mensen (die je kent) vaak aardig zijn over andermans uiterlijk (als in dat mensen vaak tegen elkaar zeggen 'je ziet toch prima uit hoor' maar dat kan ook gewoon clichématige aardigheid zijn) maar vergis je niet, schoonheidsdiscriminatie zit niet enkel in opmerkingen maar vooral in onbewuste voorkeursbehandeling. Zet maar eens een bloedmooie vrouw op een dating meeting of gewoon op een terras (of waar dan ook) versus een lelijke vrouw. Hoe gedaan word is een wereld van verschil.

Als ik super knap was geweest, had ik nooit zoveel pijn en afwijzing meegemaakt in mijn liefdesleven. Als ik op stap ging, de mannen die interesse toonde wilden uiteindelijk alleen met je naar bed. Terwijl als je een bloedmooie vrouw was geweest, dan is dat gewoon totaal anders en behandelen ze je veel liever. Tevens ook de reden waarom ik al sinds tiener al bij voorbaat geen vertrouwen heb wanneer ik date, het niet meer probeer en het niet lukt om al bij voorbaat niet aan negatief-doemdenken te doen omdat het gewoon totaal niet leuk is als je niet bovengemiddeld knap bent.

Maar goed, dus hou al je hypocriete smoesjes maar lekker voor je, want mensen worden altijd erop afgerekend en erop becommentarieerd.

Nu wil ik niet doen alsof enkel en alleen uiterlijk leidend is, ook karakter is bepalend. Er bestaan mensen die misschien niet knap zijn geboren maar wel bepaalde unieke talenten/eigenschappen hebben (of een sympathiek, super-sociaal of humoristisch karakter hebben, waardoor ze anderen aanspreken) terwijl als jij knap bent maar arrogant onsympathiek gedrag vertoont, knappen mensen ook wel af.

Het bepaald zeer zeker niet alles. Maar zeker wel veel. En de ironie is, ik word in beiden benadeelt. Zowel qua karakter ben ik vrij nutteloos voor de samenleving/niet super sociaal ingesteld, én mijn uiterlijk is al helemaal niet wat ik had gewild.

Mensen hun uiterlijk is gewoon leidend in hoe we hen in eerste aanleg zien.

(En zelfs dat is een té milde conclusie, want óók als je iemand al járen kent bijvoorbeeld, bij de knapste persoon die je kent heb je toch een ander beeld dan bij de lelijkste persoon die je kent. Je denkt misschien 'Beiden zijn evenveel waard voor mij" maar onbewust beïnvloedt het (het besef van verschil in waarde) je absoluut. Maar goed, beïnvloeding door schoonheid geldt dus zeer zeker niet enkel in eerste aanleg.) Met name bij de top 5% (mensen die echt uitzonderlijk knap uitzien) is het privilege ongekend groot.

In principe is alles dan mogelijk.

Over deze vorm van beauty privilege hoor je eigenlijk niemand, sterker nog: het is totaal genormaliseerd, in tegenstelling tot andere vormen van ongelijkheid. Terwijl het eigenlijk in essentie hetzelfde betreft.

Maar waar mensen zich normaal irriteren (aan de focus op schoonheid) komen ze (wanneer ze zélf gefocust zijn op andermans schoonheid) ineens met allerlei argumenten aan om het te rechtvaardigen.

Argumenten als "De mens hecht gewoon van nature aan de uiterlijke vorm" en "De wereld is hard" komen dan zoal voorbij. Terwijl al die argumenten net zo goed gelden voor de mensen die waarde hechten aan hun eigen uiterlijk. Ook zij hechten 'van nature' aan hun eigen uiterlijke vorm. En daarvan kan je net zo goed zeggen "De wereld is hard, wat boeit het jou dat ze zichzelf verbouwen, accepteer het!".

Al die argumenten gebruiken we ook alleen maar zoals het ons uitkomt.

Of de meest irritante 'Je moet jezelf gewoon accepteren, dat je het je aantrekt is je eigen probleem'. Terwijl discriminerend pestgedrag is gewoon verkeerd, of mensen zichzelf nu wel of niet accepteren. Bij racisme zeg je toch ook niet: ach, negeer het. Juist 'het laten' laat het probleem voortbestaan. Dat is althans normaal de tendens toch?

Schoonheidsdiscriminatie is vrijwel nog de enige vorm van discriminatie wat dermate genormaliseerd is geraakt dat het nog altijd word goedgepraat, terwijl het eigenlijk in essentie hetzelfde/even erg is als alle andere vormen van ongelijkheid waar we schande van spreken.

Dat wil nog niet zeggen dat het argument van zelfacceptatie niet klopt hé (sterker nog: al was er wél meer gelijkheid en diversiteit dan alsnog zullen velen blijven worstelen met hun zelfbeeld, omdat je je nog steeds minderwaardig blijft voelen aan de mooie vrouwen of gespierde mannen die er wél zijn.

Alleen zelfliefde/zelfacceptatie kan dat wegnemen. Daar zit absoluut een waarheid in!

Maar allereerst is het helaas zo dat je zelfacceptatie niet kunt forceren. Dat voel je of voel je niet. Mensen die dit van nature voelen, ontbreekt het aan inzicht dat dit daadwerkelijk een (mentaal) privilege betreft. Sterker nog, je kunt nog zo knap zijn, als je het niet zo ervaart, ben je alsnog ongelukkig en vice versa, je kunt wel lelijk zijn maar als je verder gelukkig bent of het je niet boeit, heeft het geen of beperkte invloed (nou ja, op jouzelf qua vrede dan want voor anderen zal er een verschil in waarde zijn)

Stel je bent relatief knap maar ongelukkig, of stel je bent lelijk maar je leven lang vrij gelukkig, wie is dan meer bevoorrecht? Toch echt degene die het leven als het meest plezierig ervaart.

Psychische privileges zijn dus uiteindelijk nog meer bepalender (voor onze kwaliteit van leven en zelfs kansrijkheid) dan onze uiterlijke vorm. (En het trieste is, dat ik helaas op beiden vlakken benadeelt word! Ik baal én al levenslang van hoe ik uitzie én blij met mijn biologische karakteristieke natuur, dat negatief is ingesteld, ben ik evenmin.)

Ik baal al mijn hele leven van hoe ik uitzie, en meestal hoe duidelijker de foto genomen is des te meer ik geconfronteerd word met de harde realiteit, een herinnering aan hoe je helaas toch echt uitziet (want vergis je niet, door mooiere foto's kan je soms onterecht hoop krijgen, terwijl het blijkbaar vooral een gevolg is van goede belichting en de toevallige manier van staan. Want vergeet niet, het is niet alleen de ongelijkheid ansicht wat het met zich meebrengt maar het is de eigen psychische worsteling ermee wat het nog zwaarder maakt.

Hetgeen wat me het meest stoort is dat mensen altijd grijpen naar "inhoudelijke argumenten" (om het te rechtvaardigen) terwijl de echte waarheid gewoon is dat bepaalde vormen van ongelijkheid mensen stiekem gewoon geen hol boeit. Het boeit mensen niet dat mensen gediscrimineerd worden hierom en vooral: ze worstelen ermee. Dat is de echte waarheid, onbewust.

Wat verder storend is, is dat sommigen altijd doen alsof het 'goed is bedoeld' maar ze ervaren de worsteling ermee juist als "irritant gezeur".

Er schuilt juist onbegrip en irritatie onder, geen welwillendheid of empathie. Ze bagatelliseren met hun onbegrip niet alleen dat het daadwerkelijk een vorm van discriminatie betreft, maar vooral ook hoe moeilijk deze worsteling ansicht psychisch kan zijn voor mensen.

Mensen snappen niet dat óók dit eigenlijk valt onder mentale gezondheid. EN kansenongelijkheid.

Daarom zijn alle standaard cliché leuzen 'Om jezelf te nemen zoals je bent' (of "Dat je je het maar niet moet aantrekken") niet alleen makkelijk praten, maar ook nog eens verdomd ironisch, want het lukt ze zelf niet eens! Het publiek foetert over de schoonheidsdrang in Hollywood, maar ondertussen hemelt datzelfde publiek knappe mensen op en lelijke mensen af. Terwijl denk er eens over na. Als het jou als buitenstaander al niet lukt (om niet te focussen op hoe lelijk iemand uitziet en je erop afknapt) hoe moeilijk moet zelfacceptatie dan niet zijn voor de persoon zelf (die dag in dag uit) met zijn lelijke uiterlijk moet leven!? Diegene moet er immers mee leven, met de nadelen. Jij niet!

Daarom moeten al die mensen die dat een ander voorhouden, éérst eens zélf erna gaan leven. Naar hun (voorspelbare cliche-)principes om 'jezelf te nemen zoals je bent'. Inderdaad ja, laten we lelijke mensen nemen zoals ze zijn. Doe dat dan. Behandel lelijke mensen dan even gelijk als knappe mensen.

Maar nee... dat doen we natuurlijk niet.

Omdat we stiekem eigenlijk nogal zélf waarde hechten aan de uiterlijke vorm.

We pretenderen het, maar in de praktijk is het voor iedereen wel degelijk (enorm) van belang.

Het onbegrip hierover legt dan ook een enorme maatschappelijke hypocrisie bloot, waarin op ongekende wijze met twee maten gemeten word.