Voor de 'What about' ism culture valt feitelijk vaak wel degelijk wat te zeggen, maar we zijn allemaal zo selectief en inconsequent als de pest.

Het is iets wat je eigenlijk standaard ziet gebeuren in het maatschappelijk debat: iemand spreekt ergens schande van, en dan zijn er altijd mensen die aankomen met "Maar ondertussen horen we jou niet over dit en dat!" (of reacties als "Oh, en jij dan? Wanneer jij dit doen dan?" wanneer iemand iets verweten word) simpelweg ergernis aan selectieve verontwaardiging.

Kijk, feitelijk valt er vaak heus wat voor te zeggen, want mensen zijn ook gewoon hartstikke opportunistisch en inconsequent. Mensen spreken continu schande van dingen, terwijl ze andere soortgelijke misstanden wél met alle gemak bagatelliseren. Soms is het gewoon terecht dat dit mensen word voorgehouden.

Echter, feit is wel: dit kun je voor iedereen zeggen.

Óók de mensen die anderen continu verwijten selectief te zijn, zijn ook zélf net zo hypocriet.

Óók de 'what about ism' roepers/verwijters, zie je enkel focussen op (en enkel schande spreken over) bepaalde onderwerpen die henzelf boeien. Ook hen zie je hartstikke selectief zijn in hun strijd tegen ongelijkheid/discriminatie of welke misstand dan ook. Iedereen doet dit.

Allemaal besteden we aandacht aan thema's die onszelf toevallig boeien, terwijl we talloze andere belangrijke thema's volstrekt links laten liggen. Of het zelfs met alle gemak goedpraten.

Iedereen maakt zich schuldig aan dit menselijke opportunisme.

Sterker nog!

De ironie is eigenlijk te ironisch voor woorden, wanneer je je bedenkt dat (nota bene zelfs op het moment dat mensen een ander verwijten aan selectieve verontwaardiging te doen!) ze niet doorhebben dat ze dit dan op dat moment ook zelf eigenlijk doen.

Wanneer mensen een ander namelijk verwijten aan selectieve verontwaardiging te doen, valt het op (dat het voorbeeld wat ze noemen 'waar je de ander niet over hoort') nét een thema betreft waarmee zij zich, hoe toevallig, zelf verwant voelen.

Het zijn mensen met een beperking die roepen 'Waarom hoor ik jouw niet over de discriminatie ten opzichte van gehandicapte mensen?'. Het zijn mensen met een niet-westerse achtergrond die roepen 'Waarom hoor ik jouw niet over racisme?'. Het zijn vrouwen die roepen 'Waarom hoor ik jou niet over misogynie?'. Etc. Wat toevallig zeg!

Zelfs wanneer mensen elkaar dus selectiviteit verwijten, hebben ze niet eens door dat ze (zelfs in hun nota bene eigen verwijt!) ze zich hier, ironisch genoeg, eigenlijk óók zelf schuldig aan maken. Er zijn immers nog veel meer onderwerpen waar (de persoon waarop ze kritiek geven) geen aandacht voor heeft, maar dat valt ze evengoed niet eens op. Ze noemen alleen het onderwerp dat hún boeit. Hoe ironisch is dat?

Mensen storen zich er natuurlijk altijd alleen aan dat het onderwerp (dat henzelf boeit) niet zulke aandacht/afkeuring/erkenning krijgt. Iedereen maakt zich schuldig aan dit opportunisme.

Mensen die een ander selectieve verontwaardiging verwijten, zijn net zo selectief.

Als je door hun sociale media accounts scrolt, óók dan zal je zien dat ze vooral gefocust zijn op onderwerpen die henzelf storen/boeien. Iedereen doet dit. (En als er al andere onderwerpen bij zitten, is dat vaak ook alleen maar omdat het toevallig veel maatschappelijke aandacht krijgt.)

Houden we onszelf dan ook voor aan selectieve waarneming te doen?

Nee, daar confronteren we uitsluitend alleen anderen mee.

Wil je vrij zijn van selectiviteit dan kun je je eigenlijk nooit meer kritisch over iets uitlaten. Feitelijk kún je je zelfs niet eens bezig houden met al het leed op de wereld! Het is onmogelijk om op evenredige, consequente wijze aandacht te besteden aan alle misstanden die bestaan, dan zou je de hele dag bezig zijn en zelfs dan niet genoeg tijd hebben. Ultiem consequent zijn (in dingen die je afkeurt) kan niet eens!

Zelfs nog de meest filantropische persoon op aarde is selectief in het leed waarvoor hij zich inzet.

Dat wil nog niet zeggen dat je onze menselijke selectiviteit 'dus maar moet laten voor wat het is' want sommigen zullen dit natuurlijk maar al te graag als excuus gebruiken om onze eigen selectiviteit goed te praten terwijl de waarheid gewoon is dat mensen alleen geven om hetgeen wat henzelf boeit.

Want dan zullen we natuurlijk nét bij het leed wat onszelf niet boeit aankomen met 'Ja, maar ik kan me niet met AL het wereldleed bezig zijn'. Maar dit kun je voor anderen ook zeggen wanneer ze selectief zijn.

Het is juist goed om ook eens verder te kijken dan je eigen frustraties/beperkte wereldblik.