Waarom hoop absoluut niet enkel iets positiefs is. De illusie (en het gevaar) van wensdenken.

Hoop is iets wat alom als iets positiefs en moois word ervaren. En dat is het ergens ook. Je haalt er kracht (en simpelweg hoop) uit. Zonder hoop zie je geen reden meer om het nog vol te houden. En het kan ook voorkomen dat hoop gewoon realistisch blijkt te zijn.

De crux is alleen: maar wat nou als het niet goed komt? Of het nog relatief lang duurt?

Dan spat je gekoesterde hoop mogelijk als een illusie uiteen. Hoop houdt je dus sterk, maar kan ook gevaarlijk zijn omdat je bepaalde verwachtingen creëert en juist dit kan in teleurstelling en pijn resulteren wanneer het niet loopt zoals je wil. Dus hoe 'positief' was die hoop dan eigenlijk?

Angst kan je weliswaar belemmeren, maar het kan wel degelijk óók hoop zijn wat je (in wensdenken/illusies/teleurstellingen) gevangen kan houden. Hartstikke fijn dus al die hoop (en zogenaamde positieve gedachtekracht visualisaties) totdat het als een pijnlijke illusie uiteen spat.

Juist daarom schuilt er wel degelijk ook iets gevaarlijks in.

In mijn leven is hoop (wensdenken) helemaal niet positief geweest. De hoop 'dat je leven eindelijk eens ten positieve zal veranderen' (eindelijk ware liefde en levensgeluk vinden en geen lijden meer hoeven te ervaren) bleek keer op keer weer niks meer dan teleurstellingen te zijn. Zo positief was het geloof 'dat het beter word' helemaal niet altijd.

Met name in mijn liefdesleven. Al mijn hele leven verlang ik 'ware liefde te vinden'. Altijd als ik een leuke man ontmoette werd ik vrijwel direct beheerst door allerlei (zo bleek onrealistische) romantische visualisaties dat het iets zou worden. Met teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling. Ik vond als ik aan het daten was wel mannen die me wilden, maar die wilden maar één ding en in ieder geval niets serieus. En mannen die je wel vaak wilden zien, vond ik fysiek vaak helaas niet aantrekkelijk (óf kwamen op andere vlakken niet overeen voor een goede match) wat toch echt een vereiste is voor een relatie. En dit keer op keer weer.

Maar hoe veel teleurstellingen ook, alsnog bleef mijn onbewuste mechanisme wensdenken.

Hopen, hopen en hopen. Eindeloos blijven fantaseren erover, en opnieuw proberen.

Met teleurstelling, op teleurstelling, op teleurstelling.

Nee, dat hopen was helemaal niet positief.

Die pijn (alsmaar afwijzingen en lijden) heeft me verhard als mens. Waarom zou je nog?

Maar ondanks talloze teleurstellingen, dan toch weer telkens denken 'Ja, maar het heeft nu zó lang geduurd (tientallen jaren van alleen/single zijn) nu gebeurd het écht!´. Dan ging je daten, en dan is het toch weer niet zo. Elke keer opnieuw. Zelfs wanneer je je hoop verliest, zélfs dan nog stiekem hopen 'Juist dan gebeurd het!'. Maar de werkelijkheid is: nooit gebeurd het daadwerkelijk. En tja, naar verloop van tijd, vergaat je dan wel de motivatie om het nog te proberen. Al jaren geef ik het daardoor al bij voorbaat op, geen zin om op den duur toch weer hetzelfde te moeten verduren... ik geloof er niet meer in en probeer het zelfs totaal niet meer. Waarom zou je immers nog? Als je mannen leuk vind, eindigt het vanuit hun kant altijd in 'te druk' bla bla bla. Donder op, totale desinteresse, dat is het!

Zeg dan gewoon: ik vind je niet aantrekkelijk genoeg / serieuzer gevoel ontbreekt, etc.

En ach, dat zou ik (hoe pijnlijk ook) rationeel nog begrijpen ook. Maar ga niet grijpen naar (niet gemeende) smoesjes.

Ik heb bijna geen hoop meer mijn echte soulflame te vinden, het is altijd weer hetzelfde en het lijkt erop dat ik altijd genoegen zal moeten nemen met minder dan waar ik naar verlang. Het is me gewoon niet gegund door de (sadist) genaamd God.

Als God het je niet gunt om knap geboren te worden (OF gewoon simpelweg een gelukkige innerlijke gemoedstoestand te ervaren, ongeacht hoe je uitziet) zul je nooit de kansen (tot het vinden van liefde maar ook andere dingen die samenhangen met een aangenaam leven) hebben.

De relevante vraag is misschien wellicht: waar ligt het aan?

Want op één of andere manier raken mannen (die ik leuk vind) al mijn hele leven gewoon nooit verliefd op me. Er is gewoon iets aan mij waardoor mannen niet verliefd op mij worden, terwijl ik het idee heb dat dit wél gebeurd bij andere vrouwen. Dus dan is de pijnlijke maar wel keiharde waarheid gewoon dat ik niet knap genoeg ben. Een ander noemde eens als oorzaak "Mijn labiele voorkomen" maar ik vraag me af of dat het echt was.

Altijd dicht ik de oorzaak direct toe aan het feit dat het je gewoonweg nooit zal lukken als je niet bovengemiddeld knap bent (wat mij niet gegeven is) maar tegelijkertijd geloof ik dat, als het je (spirituele, voorbestemde) lot is om je soulmate te vinden, dit lot automatisch zeer sterke aantrekking en verliefdheid opwekt bij beide personen, zelfs als beiden personen bijvoorbeeld lelijk zijn. 75% van de wereld ziet gemiddeld of lelijk uit, toch vind 90% van de mensheid meermaals levenspartners in hun leven. Dat zegt al genoeg, lijkt me.

Iedereen kan liefde vinden, daar geloof ik oprecht in. Toch lukt het mij al levenslang niet.

Het is dus helaas gewoon niet mijn voorbestemming in dit leven om wederzijdse intense liefde te mogen vinden/ervaren. (Wat de gemiddelde mens overigens wél vaak meermaals treft in het leven, wat mijn (op een paar korte jaar na) tientallen-jaren van single zijn nóg pijnlijker maakt.)

Toont ook aan hoe naïef ik vaak ben of was, dat je zelf blijft proberen terwijl anderen je voor de gek hielden. Dat zegt al genoeg hoe hopeloos je dan moet zijn, als je standaard van wie je toelaat afzakt.

Overigens blijkt hieruit tevens dat 'The Law of Attraction' (de theorie dat wat je wenst uitkomt als je het sterk visualiseert, wat door talloze spirituele leiders en beroemdheden gepropagandeerd word...) gewoon nonsens en totale idioterie is. Ik heb mijn hele leven juist enorme visualisaties gehad over liefde en geluk. En dan met name ook nog dat het op kort termijn goedkomt. Oprecht erin gelovende! Toch kwam het nooit uit. Daarom was de teleurstelling ook altijd zo groot, juist vanwege het geloof erin.

Nee hoor, de waarheid lijkt juist eerder te zijn dat het een onrealistische naïeve vorm van wensdenken/fantasie is.

"De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest" is hierin ook wel van belang, want soms merk ik dat het de angst is dat voor doemdenken zorgt eigenlijk alvorens het daadwerkelijk gebeurd is, waarmee je het onbedoeld zelf saboteert/creëert zonder dat te willen (anderzijds is het wel zo dat mijn zogenaamde 'doemdenken' toch echt op eerdere ervaringen, en dus wel degelijk op de realiteit, gebaseerd is! Dat blijkt ook telkens wanneer je het wél probeert.)

'Hoop ansicht heeft geen zin zolang je dingen niet zélf anders aanpakt'.

Je zou kunnen stellen: los van hoopvol zijn, werkt het vooral beter om te focussen op wat je zélf (beter) kan doen om tot betere gewenste resultaten te komen, zou je kunnen stellen. Daarom vind ik de Quote "The pessimist complains about the wind, the optimist expects it to change, the realist adjusts the sails" eigenlijk een veel mooiere, wijzere en meer inspirerende (levens-)instelling! Maar ook deze karaktertrek moet van nature in je zitten.

Om gewoon heel praktisch en realistisch te zijn zonder al té veel gedachten of verwachtingen. Maar ik vrees dat helemaal niks een verschil maakt in mijn geval en levenslange pijn en afwijzing (althans bij degenen die ik leuk vind) mijn levenslot op aarde is, waaraan niks te veranderen valt.

Het zal mij nooit gegeven zijn.

Kortom, het lijden duurt voort en je moet eigenlijk gewoon het geluk hebben dat je eigenlijk gewoon het lieverdje van God bent waarbij je levensbestemming op aarde een mooi en gelukkig levenspad is (met een levenspartner en vooral: een stabiele gelukkige gemoedstoestand als basis.) Sterven is de enige oplossing/verlossing van levenslange onuitstaanbare pijn.