Waarom hoop absoluut niet enkel iets positiefs is. De illusie (en het gevaar) van wensdenken.

Hoop is iets wat alom als iets positiefs en moois word ervaren. En dat is het ergens ook. Je haalt er kracht (en simpelweg hoop) uit. Zonder hoop zie je geen reden meer om het nog vol te houden. En het kan ook voorkomen dat hoop gewoon realistisch blijkt te zijn.

De crux is alleen: maar wat nou als het niet goed komt? Of het nog relatief lang duurt?

Dan spat je gekoesterde hoop mogelijk als een illusie uiteen. Hoop houdt je dus sterk, maar kan ook gevaarlijk zijn omdat je bepaalde verwachtingen creëert en juist dit kan in teleurstelling en pijn resulteren wanneer het niet loopt zoals je wil. Dus hoe 'positief' was dat stukje hoop dan eigenlijk?

Angst kan je weliswaar belemmeren, maar het kan wel degelijk óók hoop zijn wat je (in wensdenken/illusies/teleurstellingen) gevangen kan houden. Hartstikke fijn dus al die hoop (en zogenaamde positieve gedachtekracht visualisaties) totdat het als een pijnlijke illusie uiteen spat.

Juist daarom schuilt er wel degelijk ook iets gevaarlijks in.

In mijn leven is hoop (wensdenken) helemaal niet positief geweest. De hoop 'dat je leven eindelijk eens ten positieve zal veranderen' (eindelijk ware liefde en levensgeluk vinden en geen lijden meer hoeven te ervaren) bleek keer op keer weer niks meer dan teleurstellingen te zijn. Zo positief was het geloof 'dat het beter word' helemaal niet altijd.

Met name in mijn liefdesleven. Al mijn hele leven verlang ik 'ware liefde te vinden'. Altijd als ik een leuke man ontmoette werd ik vrijwel direct beheerst door allerlei (zo bleek onrealistische) romantische visualisaties dat het iets zou worden. Met teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling. Ik vond als ik aan het daten was wel mannen die me wilden, maar die wilden maar één ding maar geen relatie. En mannen die hier wel voor openstonden vond ik fysiek vaak helaas niet aantrekkelijk (óf kwamen op andere vlakken niet overeen voor een goede match)

En dit keer op keer weer.

Maar hoe veel teleurstellingen ook, alsnog bleef mijn onbewuste mechanisme wensdenken.

Hopen, hopen en hopen. Eindeloos blijven fantaseren erover, en opnieuw proberen.

Met teleurstelling, op teleurstelling, op teleurstelling.

Nee, dat hopen was helemaal niet positief.

Die pijn (alsmaar afwijzingen en lijden) heeft me verhard (en passief gemaakt) als mens. Waarom zou je nog? Ik probeer het niet meer en doe geen moeite meer.

Als ik op stap ging hoopte ik altijd een relatie te vinden, maar elke stapavond eindigde enkel in teleurstellingen. De meeste avonden geen man die je aanspreekt, en indien wel, loopt het op niks uit.

Maar ondanks talloze teleurstellingen, dan toch stiekem weer denken 'Ja, maar het heeft nu zó lang geduurd (tientallen jaren van alleen/single zijn) nu gebeurd het écht!´. Dan ging je daten, en dan is het op den duur toch weer niet zo. Elke keer opnieuw. Zelfs wanneer je je hoop verliest, zélfs dan nog stiekem hopen 'Juist dan gebeurd het!'. Maar de werkelijkheid is: nooit gebeurd het daadwerkelijk. En tja, naar verloop van tijd, vergaat je dan wel de motivatie om het nog te proberen. Al jaren geef ik het daardoor al bij voorbaat op, geen zin om op den duur toch weer hetzelfde te moeten verduren...

Waarom zou je immers nog? Als je mannen leuk vind, begint het zogenaamd leuk maar eindigt het vanuit hun kant altijd in 'te druk' bla bla bla. Donder op, totale desinteresse, dat is het!

Zeg dan gewoon: ik vind je niet aantrekkelijk genoeg / gevoelens ontbreken, etc.

En ach, dat zou ik nog begrijpen ook. Maar ga niet grijpen naar (niet gemeende) smoesjes.

Ik heb bijna geen hoop meer mijn echte soulflame te vinden, het is altijd weer hetzelfde en het lijkt erop dat ik altijd genoegen zal moeten nemen met minder dan waar ik naar verlang. Het is me gewoon niet gegund door de (sadist) genaamd God.

Als God het je niet gunt om knap geboren te worden (OF gewoon simpelweg een gelukkige innerlijke gemoedstoestand te ervaren, ongeacht hoe je uitziet) zul je nooit de kansen (tot het vinden van liefde maar ook andere dingen die samenhangen met een aangenaam leven) hebben.

De relevante vraag is misschien wellicht: waar ligt het aan? Want er is sprake van (al sinds tiener dus letterlijk een al tientallen jaren durend) patroon: dat mannen die ik echt leuker vind, altijd enkel seks willen en geen relatie. Op dat soort mannen raakte ik altijd verliefd, op mannen die mij afwijzen.

Ook wel logisch verklaarbaar, zij kunnen veel mooiere en leukere vrouwen krijgen.

Er is gewoon iets aan mij waardoor mannen niet verliefd op mij worden, terwijl ik het idee heb dat dit wél gebeurd bij andere (zowel knappe als lelijke) vrouwen. Tegelijkertijd geloof ik dat, als het je (spirituele, voorbestemde) lot is om je soulmate te vinden, dit lot automatisch verliefdheid en zeer sterke aantrekking opwekt tussen beide personen, zelfs als beiden personen bijvoorbeeld lelijk zijn. Dat komt voort uit de spirituele voorbestemde connectie met elkaar. (Al je ziel-connecties liggen al vast voordat je op aarde komt mijn inziens.)

Het is dus helaas gewoon niet mijn voorbestemming in dit leven om wederzijdse intense liefde te mogen vinden/ervaren. (Wat de gemiddelde mens overigens wél vaak meermaals treft in het leven, wat mijn (op een paar korte jaar na) tientallen-jaren van single zijn nóg pijnlijker maakt.)

Een ander noemde eens als oorzaak "Mijn labiele voorkomen" en weer een ander "Ik heb het gewoon druk, na mijn verhuizing wellicht" maar ik geloof er geen bal van, als je echt gek op iemand bent doe je alles om je paar vrije uurtjes door te brengen met elkaar (en nou nou, als je je mening geven al als 'labiel' typeert) wees juist blij dat iemand gefrustreerd raakt om je vaker te willen zien, dat toont juist aan dat iemand hartstikke gek op je is!

Heeft er gewoon totaal niks mee te maken.

Wanneer je iemand kent kun je talloze redenen aangrijpen waar het zoal aan ligt, maar of je iemand als relatie-materiaal ziet is vaak al duidelijk als je iemand ziet, al voordat je ook maar iets weet van iemand.

Het ligt maar aan één ding en dat is of er wel of niet gevoelens ontstaan.

75% van de wereld ziet gemiddeld of lelijk uit, toch vind 90% van de mensheid meermaals levenspartners in hun leven. Dat zegt al genoeg, lijkt me. Iedereen kan liefde vinden, daar geloof ik oprecht in. Wat mijn jarenlange single zijn nóg pijnlijker maakt.

Ik ben ook te moedeloos geworden om het nog vol overgave te proberen, dus vragen stellen, initiatief tonen, inhoudelijke interesse tonen naar de ander, etc. Dat is hoe het zou moeten zijn, maar ik kan het niet eens opbrengen. Ik heb er gewoon geen zin meer in. Alle moeite gaat uiteindelijk toch voor niks zijn, is al zo vaak gebleken. (En los daarvan vraag ik me sowieso af of contacten het wel goed met me voorhadden en zeiden wat ze echt dachten. Ik bemerkte dat iets niet helemaal klopt.)

Ik heb bovenal ook gewoon de pech dat ik een oneerlijke klote situatie zit, wat alles verpest in het leven. Op dit moment is het zelfs zo dat ik al anderhalf jaar mijn tijd vriendschappelijk spendeer met iemand waar ik 0,01% aantrekking en enkel vriendschappelijke gevoelens toe ervaar... terwijl iedereen dus denkt dat we een relatie hebben (man word vaak gezien met dezelfde vrouw, word toch vaak opgevat als: die hebben een relatie) terwijl we elkaar wel op een datingsite ontmoet hebben maar vanuit mij bleken er uiteindelijk geen gevoelens.

Enerzijds fijn om een maatje te hebben gevonden, maar ik zou liever gewoon mijn leven spenderen met een liefdespartner waar je gek op bent.

Dat is waar ik zo naar verlang.

Maar ja, als je dat niet vind, moet je wel genoegen gaan nemen met 'minder'.

Het is óf dat óf helemaal alleen zijn (wat al jarenlang zo is geweest, depressief thuiszittend) en dat is ook niks.

Overigens blijkt hieruit tevens dat 'The Law of Attraction' (de theorie dat wat je wenst uitkomt als je het sterk visualiseert, wat door talloze spirituele leiders en beroemdheden gepropagandeerd word...) gewoon nonsens en totale idioterie is. Ik heb mijn hele leven juist enorme visualisaties gehad over liefde en geluk. Toch kwam het nooit uit.

Nee hoor, de waarheid lijkt juist eerder te zijn dat het een onrealistische naïeve vorm van wensdenken/fantasie is.

Een relevante vraag is, waar ligt het aan? Het is wel zo dat toen ik een abonnement op Tinder pakte (en toevallig ook te zien kreeg hoeveel likes je in totaliteit had gekregen) ik zal vast weer niet gelooft worden maar ik had (in anderhalf jaar tijd of zo) meer dan 7000 likes! (Let wel: dit is wereldwijd, en mannen schijnen met hagel te schieten om zoveel mogelijk bedpartners te scoren waardoor dit aantal waarschijnlijk normaal is bij vrouwen?) Maar goed, mijn matches echter waren nooit meer dan tientallen en bij opschoning zelfs maar enkelen. Als ik een avondje swipen deed, ik denk dat ik nog geen 10% á 5% van de voorbij komende mannen een like gaf, van enige selectiviteit (vanuit selectieve onvrede redeneren, enkel selectief kijkend naar wie jou afwijst) is bij mij dus wel sprake... aangezien ik óók zelf de meerderheid van de mannen afwijs.

Kortom: val ik misschien niet gewoon op mannen die gewild zijn/betere keuzes hebben? Ik denk het wel. Maar óók dit klopt weer niet in alle gevallen, aangezien diverse mannen waar ik gek op was zelf aangaven maar weinig matches te hebben, bij één kwam zijn match zelfs niet eens opdagen. Nou, zo gewild ben je dan dus niet. Maar mij wilde hij uiteindelijk niet.

Maar ja, wat moet je dan? Want ik probeerde dus óók al meer open te staan voor mannen die ik niet super aantrekkelijk vind, hopend dat die spark nog kan ontstaan. Maar in de praktijk werkt dat helaas zelden. Ik vond een maatje, maar geen liefde.

Je zou kunnen stellen: los van hoopvol zijn, werkt het vooral beter om te focussen op wat je zélf (beter) kan doen om tot betere gewenste resultaten te komen. Om gewoon heel praktisch en realistisch te zijn zonder al té veel gedachten of verwachtingen, word dan altijd genoemd. Dan sta je er weliswaar relaxter in, maar dat wil nog niet zeggen dat het dan wél lukt. Dus ik vrees dat helemaal niks een verschil maakt in mijn geval en levenslange pijn mijn levenslot op aarde is, waaraan niks te veranderen valt.

Het zal mij nooit gegeven zijn.

Kortom, het lijden duurt voort en je moet eigenlijk gewoon het geluk hebben dat je eigenlijk gewoon het lieverdje van God bent waarbij je levensbestemming op aarde een mooi en gelukkig levenspad is (met een levenspartner en vooral: een stabiele gelukkige gemoedstoestand als basis.) Sterven is de enige oplossing/verlossing van levenslange onuitstaanbare pijn.