Waarom hoop absoluut niet enkel iets positiefs is. De illusie (en het gevaar) van wensdenken.

Hoop is iets wat alom als iets positiefs en moois word ervaren. En dat is het ergens ook. Je haalt er kracht (en simpelweg hoop) uit. Zonder hoop zie je geen reden meer om het nog vol te houden. En het kan ook voorkomen dat hoop gewoon realistisch blijkt te zijn.

De crux is alleen: maar wat nou als het niet goed komt? Of het nog relatief lang duurt?

Dan spat je gekoesterde hoop mogelijk als een illusie uiteen. Hoop houdt je dus sterk, maar kan ook gevaarlijk zijn omdat je bepaalde verwachtingen creëert en juist dit kan in teleurstelling en pijn resulteren wanneer het niet loopt zoals je wil. Dus hoe 'positief' was dat stukje hoop dan eigenlijk?

Angst kan je weliswaar belemmeren, maar het kan wel degelijk óók hoop zijn wat je (in wensdenken/illusies/teleurstellingen) gevangen kan houden. Hartstikke fijn dus al die hoop (en zogenaamde positieve gedachtekracht visualisaties) totdat het als een pijnlijke illusie uiteen spat.

Juist daarom schuilt er wel degelijk ook iets gevaarlijks in.

In mijn leven is hoop (wensdenken) helemaal niet positief geweest. De hoop 'dat je leven eindelijk eens ten positieve zal veranderen' (eindelijk ware liefde en levensgeluk vinden en geen lijden meer hoeven te ervaren) bleek keer op keer weer niks meer dan teleurstellingen te zijn. Zo positief was het geloof 'dat het beter word' helemaal niet altijd.

Met name in mijn liefdesleven. Al mijn hele leven verlang ik 'ware liefde te vinden'. Altijd als ik een leuke man ontmoette werd ik vrijwel direct beheerst door allerlei (zo bleek onrealistische) romantische visualisaties dat het iets zou worden. Met teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling. Ik vond als ik aan het daten was wel mannen die me wilden, maar die wilden maar één ding maar geen relatie. En mannen die hier wel voor openstonden vond ik fysiek vaak helaas niet aantrekkelijk (óf kwamen op andere vlakken niet overeen voor een goede match)

En dit keer op keer weer.

Maar hoe veel teleurstellingen ook, alsnog bleef mijn onbewuste mechanisme wensdenken.

Hopen, hopen en hopen. Eindeloos blijven fantaseren erover, en opnieuw proberen.

Met teleurstelling, op teleurstelling, op teleurstelling.

Nee, dat hopen was helemaal niet positief.

Die pijn (alsmaar afwijzingen en lijden) heeft me verhard (en passief gemaakt) als mens. Waarom zou je nog? Ik probeer het niet meer en doe geen moeite meer.

Maar ondanks talloze teleurstellingen, dan toch stiekem weer denken 'Ja, maar het heeft nu zó lang geduurd (tientallen jaren van alleen/single zijn) nu gebeurd het écht!´. Dan ging je daten, en dan is het op den duur toch weer niet zo. Elke keer opnieuw. Zelfs wanneer je je hoop verliest, zélfs dan nog stiekem hopen 'Juist dan gebeurd het!'. Maar de werkelijkheid is: nooit gebeurd het daadwerkelijk. En tja, naar verloop van tijd, vergaat je dan wel de motivatie om het nog te proberen. Al jaren geef ik het daardoor al bij voorbaat op, geen zin om op den duur toch weer hetzelfde te moeten verduren...

Ik heb bijna geen hoop meer mijn echte soulflame te vinden, het is altijd weer hetzelfde en het lijkt erop dat ik altijd genoegen zal moeten nemen met minder dan waar ik naar verlang. Het is me gewoon niet gegund door de (sadist) genaamd God.

Als God het je niet gunt om knap geboren te worden (OF gewoon simpelweg een gelukkige innerlijke gemoedstoestand te ervaren, ongeacht hoe je uitziet) zul je nooit de kansen (tot het vinden van liefde maar ook andere dingen die samenhangen met een aangenaam leven) hebben.

Los daarvan zit ik sowieso in een oneerlijke rot situatie, waardoor het nog lastiger is dan het überhaupt al voor mij is! Dus het hoeft van mij niet meer.

Overigens blijkt hieruit tevens dat 'The Law of Attraction' (de theorie dat wat je wenst uitkomt als je het sterk visualiseert, wat door talloze spirituele leiders en beroemdheden gepropagandeerd word...) gewoon nonsens en totale idioterie is. Ik heb mijn hele leven juist enorme visualisaties gehad over liefde en geluk. Toch kwam het nooit uit.

Nee hoor, de waarheid lijkt juist eerder te zijn dat het een onrealistische naïeve vorm van wensdenken/fantasie is.

Je zou kunnen stellen: los van hoopvol zijn, werkt het vooral beter om te focussen op wat je zélf (beter) kan doen om tot betere gewenste resultaten te komen. Om gewoon heel praktisch en realistisch te zijn zonder al té veel gedachten of verwachtingen, word dan altijd genoemd. Dan sta je er weliswaar relaxter in, maar dat wil nog niet zeggen dat het dan wél lukt.

Dus ik vrees dat helemaal niks een verschil maakt in mijn geval en levenslange pijn mijn levenslot op aarde is, waaraan niks te veranderen valt.

Het zal mij nooit gegeven zijn.

Kortom, het lijden duurt voort en je moet eigenlijk gewoon het geluk hebben dat je eigenlijk gewoon het lieverdje van God bent waarbij je levensbestemming op aarde een mooi en gelukkig levenspad is (met een levenspartner en vooral: een stabiele gelukkige gemoedstoestand als basis.) Sterven is de enige oplossing/verlossing van levenslange onuitstaanbare pijn.