De waarheid (en niet kloppende mythes/misvattingen) over heroïne: wat voel je er nou echt van? (Zeer uitgebreide blog!)

Het is iets wat je standaard hoort over heroïne, het cliché 'dat je van heroïne ultiem geluk ervaart en het al je zorgen wegneemt' klinkt allemaal goddelijk, maar ik kan niet anders zeggen dan dat dit feitelijk gewoon pertinent onwaar is. En omdat ik dus merk dat er een hoop geromantiseerde (onjuiste) misvattingen bestaan over heroïne, bij deze een uitgebreide blog hoe het volgens mij dan wél zit, gebaseerd op mijn eigen jarenlange ervaring ermee. (Drugsgebruik begon helaas al heel vroeg als veel te jonge tiener.)

Dus wat voel je nou van heroïne? Wat doet het met je lichaam?

Je pupillen worden kleiner, je hartslag gaat omlaag, maar je lichaam voelt vooral veel comfortabeler (minder zwaar/pijnlijk) aan omdat het alle spieren in je lichaam verdoofd.

Het is niet voor niks dat heroïne verslaafden vaak een uitgebluste, lege blik hebben waarbij ze nog maar een schim van zichzelf zijn. Dat komt omdat heroïne je compleet apathisch maakt. Het verdoofd je lichaam, verdoofd je geest, en neemt alle energieke levendigheid en helderheid weg. Je verkeert in een soort (niet heldere) roes/waas. Al het leven is gewoon uit je verdwenen.

Je raakt (bij de sterkste high) in een bewusteloze, slaperige toestand en begint steeds te knikkebollen.

Hoe simpel het namelijk ook klinkt: de waarheid is dat je van heroïne bovenal heel moe/slaperig word. Je valt er, hoe simpel het ook klinkt, gewoon (heel, heel) diep van in slaap. Het brengt je letterlijk van de wereld in bewusteloze, coma-achtige toestand. Althans, mits het spul goed is.

Dat is oprecht alles: hoe verbazingwekkend simpel het ook klinkt.

Heroïne komt echter maar niet af van de geromantiseerde mythe 'dat het je zorgen of pijn wegneemt' maar ik kan niet anders zeggen dan dat dit gewoon pertinent niet waar is.

Zelfs vol op de heroïne bleef mijn psychische lijden/psychische problematiek voortduren en wilde ik liever dood zijn. En zelfs vol op de heroïne heb ik (ondraaglijk) liefdesverdriet ervaren, steeds weer opnieuw. En zelfs vol op de heroïne kun je lichamelijke pijn (tandpijn of zo) hebben. Je maakt het hooguit in minder heldere toestand mee. In een soort verdoofde roes/waas. Maar je ervaart het wel.

Het zou nog potentieel kunnen 'dat ieder lichaam er anders op reageert' (dat mijn ervaring niet representatief hoeft te zijn) maar je hoeft alleen maar naar de (alles zeggende) feiten te kijken.

Ik bedoel: komen heroïne-junks gelukkig op je over? Zien ze er goed, gelukkig (of gezond) uit? Lopen ze euforisch en zorgeloos rond? Juist totaal niet! Vaak komt er juist één en al ongelukkige ellende uit (óók als ze op dat moment onder invloed zijn...) dat zegt toch al genoeg? Óók dat bewijst toch al mijn gelijk?

Zie je nou wel dat het je pijn en zorgen niet wegneemt, denk ik dan.

De ironie is dat dit cliché mede is ontstaan omdat verslaafden het zélf verkeerd uitleggen. Maar dat het van verslaafden zélf komt maakt het nog niet per se betrouwbaar. Soms hebben mensen nou eenmaal de (instinctieve) neiging om 'interessante cliché antwoorden' te geven zonder dat we eigenlijk in onszelf nagaan 'Klopt het wat ik zeg eigenlijk wel?'. Ik ben gewoon bewuster dan de gemiddelde verslaafde.

Al moet ik wel zeggen: het kan ook liggen aan de kwaliteit van tegenwoordig. Wellicht dat je van écht sterke pure dope wél een 'euforische high' ervaart. Zie citaat:

,,De echte heroïne uit 1980 vorige eeuw. Die maakte dat je heel stoned werd, maar ook kreeg je echt zin om gewoon iets te gaan doen. Dus echt een soort geestelijke high zeg maar. De heroïne van de laatste 15+ maakt enkel dat je duf wordt, als een slaappil zeg maar. Maar die echte heroïne high is weg."

Ik probeer trouwens uit te leggen wat je ervaart wanneer je gebruikt, maar wat je ervaart wanneer de dope uitwerkt, geeft indirect misschien nog wel beter weer wat heroïne doet.

Altijd als de heroïne uitwerkte, man, die intense levendige levensenergie die je dan ervaart (maar ook de ineens heldere mentale toestand) zo intens voelt dat ineens na zolang verdoofd te zijn geweest! Echt een explosie van levensenergie ervaar je dan. En ook alle menselijke gevoelens en hormonen keren dan ineens in een explosie terug. Waaronder je libido.

En je gezonde verstand en ware zelf keert dan ook (meer) terug. Je ziet dingen helderder.

En dat is dus vrijwel allemaal helemaal weg als je op de heroïne zit: alle levendige, energieke energie in je en je gezonde verstand. Je ziet dingen niet helder. Je bent een soort verdoofde zombie.

Ook wat fysiek gebeurd (met je lichaam) wanneer je afkickt, geeft goed weer wat heroïne eigenlijk doet.

Heroïne verdoofd al je spieren, en dat verklaart ook waarom er (wanneer je afkickt) een immense zware pijn en krachteloosheid toetreed in je ledematen, wat letterlijk voelt alsof je ledematen en spieren van binnenuit gemarteld worden. In welke houding je ook zit of ligt, alles doet pijn. Het is in de verre verte niet vergelijkbaar met de ergste vorm van pijn (of griep) dat je ooit hebt doorstaan, geloof dat maar!

Je kunt nergens anders aan denken dan de ondraaglijke pijn die je lichaam heeft en dat je dope nodig hebt om beter te worden. Het enige wat je op dat moment wil is dope zodat je je weer beter gaat voelen.

Daarom moeten heroïne verslaafden ook dagelijks gebruiken, omdat je (wanneer je niet gebruikt) fysiek extreem ziek word. Je bent dus niet alleen psychisch ervan afhankelijk, maar ook fysiek.

Die fysieke pijn is medisch ook wel verklaarbaar, omdat je lichaam tot op het bot verdoofd is geweest. Dat gif komt dan als het ware eruit. Alles wat verdoofd is geweest in je spieren keert dan tig keer zo hard terug.

Geen geluk, wél zorgen, als dit is wat heroïne doet, waarom gebruiken mensen het dan?

Want nu hoor ik mensen al schreeuwend denken: waarom gebruiken mensen die zooi dan nog in godsnaam? Het biedt je immers én geen geluk, neemt je pijn niet weg, én levert alleen maar ellende op.

Het antwoord is heel simpel, omdat er óók aangename elementen zijn wat het enorm verslavend maakt. Met name wanneer de dope goed is, kan het juist voor fijne effecten zorgen! Het maakt je rustig, relaxer en zorgt er bovenal voor dat je een goede nachtrust hebt.

Want dat het je lijden niet wegneemt, wil nog niet zeggen dat het geen verdoving/vluchten/houvast/troost biedt. Een soort houvast waarna je altijd kan 'grijpen'.

Want já, een leven met dope voorkomt helaas geen pijn, maar een leven zonder dope deed dat zeer zeker ook niet hoor! Kan ik je verzekeren! Dat is juist de hele reden waarom ik er ooit mee begon!

Ik begon als veel te jonge tiener (er bestaan mensen die je niet geloven maar het algehele drugsgebruik begon op mijn 13e en heroïne op mijn 16e) juist met gebruiken omdat ik psychisch zo erg leed aan het leven dat ik nog liever dood wilde. Destijds had ik enorm heftig liefdesverdriet, ik dacht letterlijk van s' morgens tot s' avonds aan 'hem' en dat langdurig en werd er helemaal gestoord van, ik wilde niet meer leven en niks boeide me nog. Toen liep ik naar het station en het kopen was triest simpel.

Ook nu nuchter was mijn leven dus een hel.

Ik bedoel: als het (nou ja, mijn....) leven hoe dan ook, enkel bestaat uit het moeten ervaren van lijden, keer op keer liefdesverdriet, en gruwelijke ellende, wat maakt het dan nog uit? Doe dan maar een leven met in ieder geval nog enige vorm van verdoving.

Het is een soort houvast wat het leven me niet bood... het leven en (bepaalde) mannen boden me geen geluk noch ware liefde, en als die pijn zolang blijft voortduren, boeit het je op een moment allemaal niet meer.

Er heerst nog altijd veel onbegrip over drugsgebruik, terwijl er soms complexe redenen zijn waarom mensen gebruiken.Dat jij toevallig het privilege hebt dat je een gelukkig (of i.i.g algeheel stabiel) leven leidt (zonder zware psychische problematiek)is heel fijn voor je maar niet iedereen heeft dit privilege.

Natuurlijk zullen zijzelf ook vast tegenslagen hebben maar ze leiden i.i.g een leven waarbij plezier en voldoening al met al verreweg opweegt tegen pijn en ellende. Heel fijn natuurlijk, ik zeg alleen: dan heb je eigenlijk wel nogal verdomd makkelijk praten. Dus wie ben jij dan om hierover te oordelen?

Er zijn ook mensen die van nature veel kwetsbaarder en labieler (en dus vatbaarder ervoor) zijn. Mensen die soms niet eens willen leven.

Waarom zou ik iets van het leven maken als vreugde en geluk in mijn leven ontbreekt en pijn/ellende/teleurstelling primair overheerst? En dat al sinds kind? Waarvoor doe je het dan nog?

En tja, euthanasie krijg ik niet (nou ja, wellicht) dus als noodlottig alternatief pomp (of want spuiten heb ik nooit gedaan!) ik mezelf maar (hopelijk) dood met heroïne. Ik heb geen ander (pijnloos) alternatief.

Al m'n hele leven (emotionele) pijn waaraan geen eind kwam, jaar na jaar, maand na maand, dag na dag. De tranen bleven alsmaar stromen, man er kwam gewoon eind aan.

Ik ben het lijden beu. Ik ben het beu om te hunkeren naar geluk. Ik wil voor eeuwig slapen. Dood.

Aangezien het al letterlijk tientallen jaren aanhoudt, is er geen enkele reden om te veronderstellen (en is er geen reële basis voor hoop) dat het lijden in de toekomst wél zal ophouden.

Je kunt zeggen, het word beter nuchter maar ik denk echter dat het essentieel is dat je eerst een levensinvulling (stabiele vastigheid) moet vinden (iets van werk of dag invulling) in ieder geval iets om voor te willen leven. Iets waar je voldoening uit haalt. Desnoods een nieuwe liefde waarvoor je bereidt bent nuchter te zijn. En dat is juist het ding: dat heb ik allemaal niet. Ik heb niks om voor te willen leven. En zonder dat is het toch wel gedoemd om te mislukken.

Je moet het écht willen vanuit eigen wilskracht. Anders val je toch wel terug.

Wat ook verslavend eraan is, is dat ik altijd slaap problemen heb gehad (moeite met het in slaap komen, chagrijnig zijn wanneer je geen goede nachtrust hebt gehad, etc) dus heroïne was een hemels geschenk. En dat lijkt me een hel wanneer je nuchter bent: het niet in slaap kunnen komen.

Zonder moeten leven lijkt me doodeng.

En iets wat onderschat word, is dat niet alleen de sterkte/kwaliteit van essentieel belang is maar ook wat ze erbij mixen (de hoeveelheid ervan) zeer bepalend kan zijn. Andere bijgevoegde stoffen kunnen ervoor zorgen dat je totaal andere effecten ervaart, die eigenlijk niks van doen hebben met heroïne. De kwaliteit is allang niet meer wat het was. En de laatste jaren is het nóg erger, het lijkt niet eens meer echte heroïne, het lijkt wel quasi-mix met opiaten medicatie geworden.

En ik vraag me wel af, komt dit doordat de dope is veranderd? Is de medicatie of mix die erin zit zó slecht vermixt geraakt, of is dit gewoon organisch bij mezelf ontstaan?

Heb zo vaak een slechte batch dope gehad waar ik heel slecht op ging (waarvan je je juist slecht en opgefokt ging voelen) terwijl je van goede heroïne juist relaxed en slaperig zou moeten worden!

Hoe dan ook, het is een fucking ramp, echte heroïne lijkt volledig verdwenen.

Maar ja, een leven zonder spul is een nóg een grotere hel waarmee je nog meer overmant word door de saaiheid en triestheid van des bestaan, dus het voelt alsof het kiezen is tussen enkel slechte opties.

Het omgekeerde is overigens ook voorgekomen: als ik denk aan het sterkste spul wat ik ooit heb gehad, man, daarbij was de verdoofde toestand echt op een ander level, niet normaal. Ik sliep dagen achter elkaar van maar een beetje dope, als een zombie bewusteloos liggend! Normaal fijn, maar dit was eng. Ik voelde me een emotieloze zombie: geen gedachten, geen emoties. Mijn pupillen werden zó absurd klein, dat het gewoon sinister/eng uitzag. Nou, dat is dus wat echte goede kwaliteit heroïne doet!

Terwijl je bij écht goed spul, je je én psychisch goed voelt én fysiek relaxed.

Maar de mix die ze erin doen, verziekt het helaas.

https://www.youtube.com/watch?v=a3E0A1JNX6k

Afkicken van heroïne: wat voel je er nou echt van?

Hoewel er veel misvattingen bestaan over 'wat je voelt van heroïne' kan ik niet anders zeggen dan wat je vind over het afkicken ervan, wél grotendeels klopt. Als je het eenmalig gebruikt, dan merk je vrijwel niks qua ontwenning. Ik had (de dag nadat ik voor het eerst gebruikte) hooguit dat mijn armen iets zwaarder aanvoelde, maar dat is nog helemaal niks vergeleken met de echte ontwenningsverschijnselen.

Mensen denken oprecht 'dat het maar een griepje is'. Terwijl geloof maar: het is helemaal niks vergeleken met elke vorm van ziek zijn die je ooit hebt gekend. Voordat ik eraan verslaafd werd, had ik ook geen idee. Ik wist niet eens dat je er ziek van kon worden. Daar kwam ik op een hele nare manier achter.

Ik weet het nog goed, ik gebruikte voor het eerst in de zomer van 2005. Aan heroïne echter raakte ik verslaafd in de lente van 2008 en toevallig stond die zomer een vakantie naar Egypte gepland met moeders. Pas eenmaal in Egypte begon de dope uit te werken en werd ik immens ziek. En ik snapte niet eens waardoor dit kwam, dat drong pas later door. Het was dan ook niet verrassend dat ik bij terugkomst vrijwel direct terugviel. Volgens mij zelfs dezelfde dag nog! Zodra de dope compleet is uitgewerkt, treedt een immense pijn in je lichaam/ledematen toe, wat letterlijk voelt alsof je lichaam van binnenuit gemarteld word. In welke houding je ook zit of ligt, alles doet pijn. Je kunt nergens anders aan denken dan aan de pijn en dat je dope nodig hebt om beter te worden.

- Extreme (bot en spier-)pijnen, je ledematen voelen immens zwaar/pijnlijk aan. - Enorm zwak en krachteloos zijn, amper kracht hebben om te bewegen.

- Trillen, overgeven, geen hap door je keel krijgen, niet kunnen slapen. - Zeer grote pupillen, extreme angstige nervositeit, nerveus zijn, koud/warm aanvallen.

- Ook ervoer ik dan ófwel angstige unheimische depressiviteit óf juist totale euforie.

Maar niks is zo ondraaglijk als de marteling in je ledematen/spieren.

Je wil maar één ding en dat is: beter worden.

Het ziek zijn verdwijnt direct zodra je gebruikt. Dat hemelse moment dat je je beter voelt worden... niet meer normaal, je ervaart dan diepe goddelijke dankbaarheid, voor het feit 'dat je niet meer ziek bent'. Elke heroïne verslaafde zal dit herkennen! Je moet dus zelfs iedere dag gebruiken, anders word je ziek.

Mensen hebben vaak geen reëel beeld van hoe het afkicken aan de buitenkant uitziet. Het idee hebbende dat iemand dan schreeuwend en krijsend heen en weer rent, paars ziet van ellende, etc etc. Gebaseerd op films. Terwijl je je juist totaal krachteloos voelt, daar heb je de kracht helemaal niet voor. Soms kunnen mensen van binnen kapot gaan van pijn zonder dat dit zichtbaar is. Zelfs mensen met kanker zien soms kerngezond uit dus wat zegt het. (En het argument ,,Dat doen verslaafden zichzelf aan" is een andere discussie.)

Dat men twijfelt aan hoe ziek junks zijn is überhaupt medisch/wetenschappelijk makkelijk te weerleggen, aangezien heroïne je spieren en botten verdoofd, is het immers medisch niet meer dan logisch dat je, als de substantie uitwerkt, gigantische pijn krijgt in de ledematen.

Wat veel mensen overigens niet weten is dat heroïne, ooit oorspronkelijk, een medicijn was! En je raadt nooit voor wat... niet voor één of andere zware ziekte, maar als hoestmedicatie! Destijds schreef men "Heroïne schijnt geen onprettige bijwerkingen te hebben, dus de doses kunnen vrij groot zijn’ (verdomme, ik ben 150 jaar te laat geboren!)

Bij het bespreekbaar maken van drugs ontstaat er altijd het gevaar 'dat het mensen nieuwsgierig erna kan maken' maar het is juist belangrijk om op z'n minst waarheidsgetrouwe voorlichting te geven, want nu bestaat over heroïne gewoon een beeld wat feitelijk niet klopt. En ik schrijf, ironisch genoeg, juist dat heroïne je zorgen juist niet wegneemt en dat vrijwel alle standaard mythes die erover bestaan totáál geromantiseerde onzin is! Dat is juist eerder ontmoedigend, zou je zeggen.