Waarom hoop absoluut niet enkel iets positiefs is. De illusie (en het gevaar) van wensdenken.

Al mijn hele leven verlang ik 'ware liefde te vinden'. Altijd als ik een leuke man ontmoette werd ik vrijwel direct beheerst door allerlei (zo bleek onrealistische) romantische visualisaties dat het iets zou worden. Met teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling. Ik vond als ik aan het daten was wel mannen die me wilden, maar die wilden maar één ding maar geen relatie. En mannen die hier wel voor openstonden vond ik fysiek vaak helaas niet aantrekkelijk en dat is toch echt nodig.

En dit keer op keer weer.

Maar hoe veel teleurstellingen ook, alsnog bleef mijn onbewuste mechanisme wensdenken.

Hopen, hopen en hopen. Eindeloos blijven fantaseren erover, en opnieuw proberen.

Met teleurstelling, op teleurstelling, op teleurstelling.

Nee, dat hopen was helemaal niet positief.

Die pijn (alsmaar afwijzingen en lijden) heeft me verhard (en passief gemaakt) als mens. Waarom zou je nog? Ik probeer het niet meer en doe geen moeite meer.

Maar ondanks talloze teleurstellingen, dan toch stiekem weer denken 'Ja, maar het heeft nu zó lang geduurd (tientallen jaren van alleen/single zijn) nu gebeurd het écht!´. Dan ging je daten, en dan is het op den duur toch weer niet zo. Elke keer opnieuw. Zelfs wanneer je je hoop verliest, zélfs dan nog stiekem hopen 'Juist dan gebeurd het!'. Maar de werkelijkheid is: nooit gebeurd het daadwerkelijk.En tja, naar verloop van tijd, vergaat je dan wel de motivatie om het nog te proberen. Al jaren geef ik het daardoor al bij voorbaat op, geen zin om op den duur toch weer hetzelfde te moeten verduren...

Waarom zou je immers nog? Als je mannen leuk vind, begint het zogenaamd leuk maar eindigt het vanuit hun kant altijd in 'te druk' bla bla bla. Donder op, totale desinteresse, dat is het! Zeg dan gewoon: ik vind je niet aantrekkelijk genoeg / gevoelens ontbreken, etc.

En ach, dat zou ik nog begrijpen ook. Maar ga niet grijpen naar (niet gemeende) smoesjes.

Ik heb bijna geen hoop meer mijn echte soulflame te vinden, het is altijd weer hetzelfde en het lijkt erop dat ik altijd genoegen zal moeten nemen met minder dan waar ik naar verlang. Het is me gewoon niet gegund door de (sadist) genaamd God.

Als God het je niet gunt om knap geboren te worden (OF gewoon simpelweg een gelukkige innerlijke gemoedstoestand te ervaren, ongeacht hoe je uitziet) zul je nooit de kansen (tot het vinden van liefde maar ook andere dingen die samenhangen met een aangenaam leven) hebben.

Dat is geen negatief gejank, dat zijn gewoon keiharde feiten die keer op keer bewezen worden.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb heel veel matches op datingsites, maar er zit nooit een match tussen waarbij er sprake is van sterke wederzijdse aantrekking tot het willen van een relatie. Ik krijg wel mannen mee die ik leuk vind, maar dat zijn alleen mannen die seks willen. En maar een heel klein gedeelte van de profielen die 'serieuze relatie' als intentie hebben, vind ik zelf leuk.

De relevante vraag is misschien wellicht: waar ligt het aan? Want er is sprake van (al sinds tiener dus letterlijk een al tientallen jaren durend) patroon: dat mannen die ik echt leuker vind, altijd enkel seks willen en geen relatie. Op dat soort mannen raakte ik altijd verliefd.

Ook wel logisch verklaarbaar, zij kunnen veel mooiere en leukere vrouwen krijgen.

Een ander noemde eens als oorzaak "Mijn labiele voorkomen" (wat ik ook ben, maar dat konden mannen die me niet kenden helemaal nog niet weten dus dat is eigenlijk ook wel een beetje een onzin argument) want het ligt maar aan één ding en dat is of er wel of niet gevoelens ontstaan. En dit hangt weer samen met hoe je uitziet.

Ik was niet knap genoeg voor een serieuze relatie, dat is de echte waarheid. Ik ben voor de meeste mannen niks meer dan 'Die neem ik alleen wanneer ikzelf effe zin heb'. (Wat ook bleek op Tinder, met al mijn mooie foto's heb ik heel veel matches, zodra ik echter een stuk duidelijkere foto's erop zet/ook waar ik lelijker opsta, dan verdween een match opeens) ik snap het wel hoor, aantrekking is gewoon belangrijk, maar zeg dan de waarheid waar het aan ligt.

Tegelijkertijd geloof ik dat, als het je (spirituele, voorbestemde) lot is om je soulmate te vinden, deze voorbestemde zielsconnectie automatisch verliefdheid en zeer sterke aantrekking opwekt tussen beide personen, zelfs als beiden personen bijvoorbeeld lelijk zijn. Dat komt voort uit de spirituele voorbestemde connectie met elkaar, die spark ontstaat dan vanzelf. Het maakt niet uit als je lelijk bent, als je elkaar aantrekkelijk vind. (Al je ziel-connecties liggen al vast voordat je op aarde komt mijn inziens.)

Het is dus helaas gewoon niet mijn voorbestemming in dit leven om wederzijdse intense liefde te mogen vinden/ervaren. (Wat de gemiddelde mens overigens over het algemeen wél meermaals treft in het leven, wat mijn (op een paar korte jaren na) tientallen-jaren van single zijn nóg pijnlijker maakt.)

75% van de wereld ziet gemiddeld of lelijk uit, toch vind 90% van de mensheid meermaals levenspartners in hun leven. Dat zegt al genoeg, lijkt me. Wel degelijk iedereen kan liefde vinden, daar geloof ik oprecht in. Wat mijn jarenlange single zijn nóg pijnlijker maakt.

Ik ben ook te moedeloos geworden om het nog vol overgave te proberen, geforceerd positief moeten zijn vanaf het begin terwijl het toch weer in pijn en verdriet gaat resulteren, dus vragen stellen, initiatief tonen, inhoudelijke interesse tonen naar de ander, langere berichten terugsturen, etc. Dat is hoe het zou moeten zijn, maar ik kan het niet eens meer opbrengen. Ik heb er gewoon geen zin meer in. Telkens als ik al date, merk ik dat ik het al bij voorbaat opgeef, alle moeite gaat uiteindelijk toch voor niks zijn, is al zo vaak gebleken. (En los daarvan vraag ik me sowieso af of contacten het wel goed met me voorhadden en/of mensen dubbele intenties hebben, wegens alle vreemde dingen die gebeuren.)

Ik kwam in mijn leven (soms) ook té snel bij types die zelf niet deugen en het totaal niet goed met je voorhebben in plaats dat ik val op de juiste types. Na talloze dates had ik er zo genoeg van dat ik een andere aanpak hanteerde en meer mannen deed liken die ik slechts als lichtelijk-aantrekkelijk ervaar, deze groep is vaak serieuzer op zoek naar een relatie en is minder hoog gegrepen dan knappe spierbundels die beter meekrijgen. Dus meer kijkend naar overeenkomende intentie en minder naar uiterlijk (hopend 'dat de spark nog kon ontstaan') maar in de praktijk werkt dit helaas zelden zo.

Gevolg, ik vond toen wel eindelijk een maatje met overeenkomsten (iemand waar ik 0,01% aantrekking en enkel vriendschappelijke gevoelens toe ervaar...) maar geen liefde. Enerzijds fijn om een maatje te hebben gevonden, maar ik zou liever gewoon mijn leven spenderen met een liefdespartner waar je gek op bent.

Dat is waar ik zo naar verlang.

Maar ja, als je dat niet vind, moet je wel genoegen gaan nemen met 'minder'.

Het is óf dat óf helemaal alleen zijn (wat al jarenlang zo is geweest, depressief thuiszittend) en dat is ook niks.

Ik vrees dat helemaal niks een verschil maakt in mijn geval en levenslange pijn mijn levenslot op aarde is, waaraan niks te veranderen valt.

Het zal mij nooit gegeven zijn.

Kortom, het lijden duurt voort en je moet eigenlijk gewoon het geluk hebben dat je eigenlijk gewoon het lieverdje van God bent waarbij je levensbestemming op aarde een mooi en gelukkig levenspad is (met een levenspartner en vooral: gezondheid en een stabiele gelukkige mentale gemoedstoestand als basis.)

En dat allemaal terwijl je ongewild de wereld in gebracht werd, waar ik niet om gevraagd heb. Sterven is de enige oplossing/verlossing van levenslange onuitstaanbare pijn.